Vroeger was het duidelijk: ik had een fotoboek met foto’s en ergens in één schoenendoos al m’n negatieven. Achterin m’n (papieren) agenda schreef ik ieder jaar m’n adressen over die ik nodig dacht te hebben en de telefoon kon alleen bellen, niets opslaan.
Van bookmarks, newsfeeds, persoonlijke instellingen, digitale portfolio’s had ik nog niet gehoord.
En nu moet ik ineens gaan bedenken wat ik met duizenden digitale ‘negatieven’ moet doen. Welk adresboek ik wel of niet met welke synchroniseer en wat er gebeurt als die ene harde schijf met m’n halve digitale leven de geest geeft.
We kunnen snel alles ergens opslaan, zonder rituelen met lijm, schaar en boeken, doorkrassen of als een prop weggooien. Het opslaan van duizend foto’s kost dezelfde moeite als het opslaan van vier foto’s, om nog maar niet te spreken over de uren mp3′tjes die ik vast nog niet allemaal heb kunnen beluisteren.
Datastress: de zorg die we in het digitale tijdperk van onbegrensde mogelijkheden erbij hebben gekregen: wat sla ik wel en niet op, welke extra informatie schrijf ik erbij, wat bewerk ik met welk programma en waar laat ik mijn reservekopieën?

Of zal ik vanmiddag gewoon mijn harde schijf formatteren en rücksichtslos opnieuw beginnen?
Dan plak ik de foto’s gewoon weer in, te beginnen bij 1998…

Dit bericht is geplaatst op zaterdag, januari 12th, 2008 om 15:00 en opgeslagen in De nerd, De denker. Blijf op de hoogte van de reacties op dit bericht met deze RSS 2.0 feed.
Deel dit bericht. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback maken vanaf je eigen site.