“Ken ik jou niet ergens van?”
Toegegeven: toen haar blik de mijne kruiste, kwam bij mij dezelfde vraag op.
“Maar waarvan dan? Is het via het werk? Werk je ook in Amsterdam? Iets met internet misschien?”
- “Ja, maar als fysiotherapeut”
“Fotografiecursus??”
- “Ja, maar zeker geen portret..”
“Uhm, via gezamelijke kennis wellicht? Heb je vrienden in Amsterdam? Via een ex? Wie zijn je ex’en? ”
- “Sport? Sport je?”
“Ja, maar niet van het hartlopen.”
- “Zwolle, heb je kennissen daar. Was het die bruiloft?”
“Bus, de bus? Lijn 100?”
- “Nee, ik woon in Amsterdam”
“O ja..”
- “Dans je?”
“Ik?”
…

De volgende keer weten we dat we elkaar kennen van die ene keer dat we dachten dat we elkaar ergens van kenden. Inmiddels weten we meer van elkaars hobby’s, werk, vrienden, reizen dan op het moment van die ene ontmoeting.
Toch een goeie openingszin.

… Gitaar in Zaandam? Franse les in Zaandijk? Ergens op een Salsafeest in Zandvoort waar ik niet kon dansen en jij wegliep? Of dat gênante moment? Die keer dat je me omver reed op de fiets? Die vergeten blind-date? Was jij het die me zag voor een ander? Zat ik ook te wachten bij de ‘dinges’ poli? Nee! Wacht.. ik weet het….

Dit bericht is geplaatst op zondag, oktober 12th, 2008 om 23:03 en opgeslagen in De denker. Blijf op de hoogte van de reacties op dit bericht met deze RSS 2.0 feed.
Deel dit bericht. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback maken vanaf je eigen site.