Oproep tot het Nederlandse vakantielied.
2 november 2008Er zijn van die vakanties dat je op een avond ergens op een Marokkaanse hoogvlakte je tent hebt opgezet. Het is vijf uur ’s middags maar donker en het is koud. De ondersteunende ploeg Berbers heeft hier ervaring mee en gaat om een vuurtje staan dansen, want bewegen is niet alleen gezond, het warmt je ook nog eens op en als je er lol in hebt, vergeet je het helemaal om het koud te hebben.
Tijdens dit warmte-ritueel, dat dus niet zo zeer traditioneel maar eerder functioneel blijkt, wordt er gezongen. Een vraag- en antwoordzang. Een voorzinger begint en krijgt antwoord van de rest. Tot zover niets aan de hand.
“En nu jullie…”
Uh, wacht. En daar begint de discussie onder de Nederlanders welk lied er wordt ingezet. Eerlijk. Het is niet voor niets dat hele Aziatische volksstammen ‘Vader Jacob’, ‘Kort Jakje’ of ‘Ik zag twee beren’ vol trots kunnen zingen. De traditie van het zingen houdt bij ons rond de kindertijd op (een akela of hopman daargelaten) en instinctief wordt er toch op oudere leeftijd teruggegrepen op ingesleten gewoontes.
Daar wilden we Marokko toch voor behoeden. Geen ‘Vader Jacob’. Maar wat dan wel?.. kent iemand de tekst van, god hoe heet dat nummer… nnnneeh nnneaah neeeh.
Het probleem bleef onopgelost we begonnen het koud te krijgen en naar verwachting zal naast Johan Croif, Van Basten en Guulit, ‘Mijn tante uit Marokko’ de Hollands Glorie voor op reis completeren, inclusief varkensgeknor.
Bij deze een oproep aan een ieder die - in het bijzonder in groepsverband - op reis gaat en in contact komt met bereidwillige lokale mensen: leer een echt lied… leer desnoods een bundel kampvuurliederen maar liever nog iets eigentijdser, dat jezelf ook met graagte zou meezingen.
Of hoe zou jij het vinden om vol trots ‘Hoedje van papier’ te zingen?
Wat is jouw favoriete vakantielied?