Vrijwillig overgehaald door V.-Piet stond ik op een zaterdagochtend in een theater te Aalsmeer aan de grootste kinderleugen mee te doen voor drie- tot zevenjarigen waarvan. Een kleuter in pietenpak stapt op me af tot hij een armlengte van me is verwijderd. Ik hurk door m’n knieën en toon me een ware kindervriend met de vraag: “Hoi, leuk dat je er bent, hoe heet jij?”. Waarop de verlegen ogen veranderen in gretige kijkers. Hij haalt z’n pietenpet van z’n hoofd, strekt z’n armen. Z’n mond gaat open: “Pepernoten!”.
Als wisselgeld heb ik hem gemaand een liedje te zingen - briljante vinding - en wel alle twee de coupletten van Zie ginds komt de stoomboot. De buit was binnen en de kleuter maakte rechtsomkeer naar z’n pa.

Later kwam de goedmaker: in de zaal tijdens de gepimpte Sinterklaas Fever (jawel, starring Discopiet) stapt een klein ventje voorzichtig op me af.. “mag ik naast je komen zitten?”

Leve Sinterklaas, laat hem ons niet ontglippen aan de kerstman en laat Piet gewoon lekker zwart zijn.

Hier nog wat bootleg beelden van de show.

Een avond goed gelachen.

“Oké. Wacht. We beginnen opnieuw.
Hoe gaat het met je?”

Na deze avond zal ik bij ieder Nokia die afgaat moeten denken aan skischansspringer uit Finland en bij IJsland niet alleen aan spaargeld, maar aan een vrolijk zomers nummer waar ik even de titel niet van terug kan ‘googlen’.
En weet ik eindelijk het juiste antwoord op de vraag tijdens een van m’n eerste sollicitaties: “Als je een dier zo zijn, welk dier zou dat dan zijn?” Een Lijger. Het dier dat zich in groepen wil begeven terwijl het het liefst alleen is.

Aan een stuk door onverveeld, goed doordacht en leuk: Paulien Cornelisse gezien op 25/11/08 in het comedytheater in De Nes te Amsterdam.

“Hij is niet zo goed in kiezen”, zegt ze terwijl hij bedenkelijk kijkt naar de pepernoten-met-truffelsmaak.

Zo’n dag dat je merkt dat die nieuwe wekker op je mac het toch niet goed doet en dan toch zonder ontbijt naar je werk toe rijdt.

Zo’n dag dat je thuiskomt van je werk, je jas ophangt in het halletje en stapt in een plas water omdat je vriezer spontaan is gaan ontdooien.

Zo’n dag dat je eindelijk eens wordt opgebeld maar door een dame die voor een onderzoek wil spreken met de jongst aanwezige man over voetbal.

Zo’n dag dat je toch echt weer de krant niet hebt ontvangen maar helaas niet kan dreigen met niet te betalen, omdat het om een gratis proefabonnement gaat.

Zo’n dag dat je eindelijk weer eens je vriendin spreekt die niet eens taalt te laten merken dat ze je gemist heeft en of je haar gootsteen komt ontstoppen.

Zo’n dag dat je denkt al je online privé-identiteiten zorgvuldig te hebben gescheiden van je zakelijke bestaan maar je baas mailt of ze lid mag worden van je twitter.

Zo’n dag dat je boerenkool met worst wilt maken met ecologisch verantwoorde ingrediënten, maar de melk, spekjes en jus vergeet en dan maar een slappe pizza uit de diepvries eet.

Zo’n dag dat je eindelijk wil zeggen: “dit was was wat het was, ik wil je niet meer zien”, maar dan toch afspreekt om naar het concert te gaan.

Zo’n dag dat je eigenlijk die hele dikke winterjas had moeten kopen, omdat het waterkoud is, maar je moet wachten op wat geld uit IJsland.

Zo’n dag dat je leest dat het heel normaal is autistisch te zijn en darm- met maagklachten te hebben.

Zo’n dag dat je weet een persoonlijkheid te hebben die net iets minder voorkomt dan kleurenblindheid bij mannen, maar die nuance zie je toch niet.

Zo’n dag dat je cv al vijftien keer op een dag bezocht is door iemand met hetzelfde ip-adres als jouw computer, dat dat best zou kunnen kloppen en je eindelijk die spelfout ziet.

Zo’n dag dat je ineens wilt gaan geloven in Sinterklaas maar net de leugen van Piet zelf hebt afgeschminkt en die iphone zelf moet gaan betalen.

Zo’n dag dat je blijkbaar op een todo-lijst bent belandt van al je vrienden, zo’n todo-lijst die lang genoeg is om ergens volgend jaar afgestreept te worden.

Zo’n dag dat blijkt dat je toch die paar foute foto’s toch nog op het toestel van je moeder hebt laten staan die ze net mee heeft genomen op vakantie met haar vriendinnen.

Zo’n dag dat je beseft dat de tijd doorgaat en bij de zoveelste opmerking over zo’n dag ineens merkt dat het weer zo’n dag is…. geweest.

De zin “Als jij Happy Birthday in het openbaar zingt, moet je eigenlijk rechten betalen aan Disney….” is toch iets om over na te denken.

IDFA 2008: RiP: A Remix Manifesto.

Muziekproducer Girl Talk speelt een promintente rol in de Canadese documentaire van Brett Gaylor die het vraagstuk behandelt over de copyrights van originele elementen die in mash-ups worden gebruikt. Middels het Manifesto wordt gesteld dat de gevestigde industrie - met name Disney en Warner Bros. - het creëren van nieuwe muziek tegenwerken. Hoe redelijk is zo’n systeem van auteursrechten in een tijd waarin de consument zelf steeds eenvoudiger in staat is om zijn creatieviteit te delen? Onder andere Cory Doctorow (boing boing), Lawrence Lessing (oprichter van Creative Commons) en Gilberto Gil (minister van Cultuur in Brazilië) beantwoorden deze vragen. Na het zien van de documentaire ben ik ervan overtuigd dat er iets moet veranderen, maar welk model wel werkt, zodat bijvoorbeeld artiesten betaald krijgen, wordt niet helemaal duidelijk.

Uiteraard gaat het maken van de documentaire door met bijdragen van het publiek op de site opensourcecinema.org.