Zo’n dag dat je merkt dat die nieuwe wekker op je mac het toch niet goed doet en dan toch zonder ontbijt naar je werk toe rijdt.

Zo’n dag dat je thuiskomt van je werk, je jas ophangt in het halletje en stapt in een plas water omdat je vriezer spontaan is gaan ontdooien.

Zo’n dag dat je eindelijk eens wordt opgebeld maar door een dame die voor een onderzoek wil spreken met de jongst aanwezige man over voetbal.

Zo’n dag dat je toch echt weer de krant niet hebt ontvangen maar helaas niet kan dreigen met niet te betalen, omdat het om een gratis proefabonnement gaat.

Zo’n dag dat je eindelijk weer eens je vriendin spreekt die niet eens taalt te laten merken dat ze je gemist heeft en of je haar gootsteen komt ontstoppen.

Zo’n dag dat je denkt al je online privé-identiteiten zorgvuldig te hebben gescheiden van je zakelijke bestaan maar je baas mailt of ze lid mag worden van je twitter.

Zo’n dag dat je boerenkool met worst wilt maken met ecologisch verantwoorde ingrediënten, maar de melk, spekjes en jus vergeet en dan maar een slappe pizza uit de diepvries eet.

Zo’n dag dat je eindelijk wil zeggen: “dit was was wat het was, ik wil je niet meer zien”, maar dan toch afspreekt om naar het concert te gaan.

Zo’n dag dat je eigenlijk die hele dikke winterjas had moeten kopen, omdat het waterkoud is, maar je moet wachten op wat geld uit IJsland.

Zo’n dag dat je leest dat het heel normaal is autistisch te zijn en darm- met maagklachten te hebben.

Zo’n dag dat je weet een persoonlijkheid te hebben die net iets minder voorkomt dan kleurenblindheid bij mannen, maar die nuance zie je toch niet.

Zo’n dag dat je cv al vijftien keer op een dag bezocht is door iemand met hetzelfde ip-adres als jouw computer, dat dat best zou kunnen kloppen en je eindelijk die spelfout ziet.

Zo’n dag dat je ineens wilt gaan geloven in Sinterklaas maar net de leugen van Piet zelf hebt afgeschminkt en die iphone zelf moet gaan betalen.

Zo’n dag dat je blijkbaar op een todo-lijst bent belandt van al je vrienden, zo’n todo-lijst die lang genoeg is om ergens volgend jaar afgestreept te worden.

Zo’n dag dat blijkt dat je toch die paar foute foto’s toch nog op het toestel van je moeder hebt laten staan die ze net mee heeft genomen op vakantie met haar vriendinnen.

Zo’n dag dat je beseft dat de tijd doorgaat en bij de zoveelste opmerking over zo’n dag ineens merkt dat het weer zo’n dag is…. geweest.

Dit bericht is geplaatst op maandag, december 1st, 2008 om 22:08 en opgeslagen in De woordenaar. Blijf op de hoogte van de reacties op dit bericht met deze RSS 2.0 feed.
Deel dit bericht. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback maken vanaf je eigen site.