The Muppets eren Queen met hun interpretatie van Bohemian Rhapsody. Geniaal.

…en vergeet je fiets niet binnen te zetten
of nog beter ga er op fietsen!

Gratis bij een afhaalmenu. Nu naarstig op zoek naar de bamboe muurkalender van 2010, iemand?

..uit 1987, beter bekend als de Apple Knowledge Navigator.

Eerder schreef ik over de ontwikkeling van de e-reader de afgelopen maanden. Bonnier is een noord-europese uitgever die op verschillende terreinen actief is, van krant tot radio en tv. Het londonse ontwerpbureau Berg (voorheen Schulze & Webb) ontwikkelde met Bonnier de visie op het lezen van tijdschriften van de toekomst… de e-reader. Op verschillende niveaus is dit een interessante conceptvideo geworden.

Mag+ from Bonnier on Vimeo.

• Welke eigenschappen heeft een ‘echt’ tijdschrift eigenlijk?
• De eindigheid van het lezen van een magazine (je kunt hem ‘uit’ hebben) in tegenstelling tot de oneindigheid van online nieuwsstromen
• Aandacht voor fotografie
• De manier hoe contextuele menu’s worden opgeroepen
• Waarom scrollen de voorkeur heeft boven de ‘page curl’.
• ‘Heat up’ van het tijdschrift door detectie van de ‘gesture’ van wrijven om iets met de inhoud te kunnen doen.
• De beursinformatie op de digitale rug van de e-reader.

Fascinerend hoe de wereld van de eReader zich ontwikkelt…

De klimaattop is mislukt. Een enkele linkse positivo zal dat ontkennen door ook hier de positieve punten nog uit te halen, maar we zullen toch minstens een jaar moeten wachten eer iedereen weer met het hele gevolg het vliegtuig neemt naar Mexico.

Een mooi voorbeeld dat men zich wel terdege bewust is van de gevolgen van ons consumptiegedrag op het klimaat. Een etalage waarbij diverse meubels en mode-accessoires worden aangeboden, voor huisdieren. Een nieuwe riem voor slechts negentig euro of een fauteuil voor nog geen vijfhonderd euro, misschien krijg je de grijze trui voor negentig euro met vier mouwen voor je poedel er dan gratis bij…

Zolang mensen daar hun geld aan spenderen, vraag ik me af of het ooit nog goed komt…
Hoe ver strekt onze invloed, zolang er massaal regenwoud wordt gekapt voor het hout, voor kuddes hamburgers en biefstukken, zolang er nieuwe steenkolencentrales worden gebouwd, zolang de lichten van overheidsgebouwen blijven branden ’s avonds en in het weekend, zolang thuiswerken wordt tegengewerkt door dure arbo-regels, zolang energiemaatschappijen zogenaamd ‘niet klaar’ zijn voor energieleverende consumenten, zolang het openbaar vervoer bij de minste sneeuwbui compleet op z’n gat ligt, de deuren van winkels ook tijdens de winterse dagen wagenwijd open staan en half rokend Amsterdam geniet van een peuk op een verwarmd buitenterras? We komen thuis van een winterse wandeling en doen een plastic choco-pad-met-aluminium-dekseltje in onze Senseo om te ‘genieten’ van dat Oud-Hollandsche wintergevoel. Je weet wel, uit de tijd van die Elfstedentocht….
Zal het zover komen, dat het - net als roken - maatschappelijk ongewenst wordt om met de auto boodschappen te gaan doen op fietsafstand en je haast stiekem een gloeilamp moet aanschaffen?

Carrière

Het mistte zo, dat ik de afslag miste; die zin liet mij kennismaken met het dictee, waardoor ik stantepede van school af wilde, vanwege teveel voor-de-gek-houderij, al kende ik alle jaartallen van Krimoorlog tot bokseropstand.

Spellen was een ambigue zaak: in automatische-piloot-toestand lukte het me vanzelf, maar zodra ik erover nadacht wijfelde ik of gênant zo’n fransozendakje had of niet; Ja al die Pietje-preciezerige accenten vond ik stupide, maar het gedoe met dat al of niet aaneenschrijven nog wel het stupidest.

Voortijdige schoolverlaters zijn dappere Dodo’s op weg naar Bommelskonte; maar uiteindelijk raakte ik toch nog keurig netjes getrouwd, met een baan onder de Balkenende-norm maar wel dicht daarbij, en met collegaatjes die ervan uitgaan dat ik geen cultuurbarbaar ben; ik ben tenslotte Tweede-Kamerlid.

Dat fraaie tractement is meegenomen, want mijn eega is een funshopper; niet zo’n Barbie-pop die alle braderiën afstruint waar jan-en-alleman wel een paar eurootjes kan stuk slaan, maar een cliènte van pico bello etablishementen.

Twee maal ’s weeks gaat ze een dagje stadten, waarbij ze als een kenau in express-tempo alle Jezus-freaks die de Heer en zijn werken prijzen omver loopt, diverse rollator-rijpe oudjes meesleurend die aan het nordic-walken zijn, en dat alleen omdat ze een nieuw eau-de-toiletteje heeft gespot.

Zwaar beladen keert ze huiswaarts, sprenkelt eau-de-cologne uit de eau-de-cologne-fles en begint op internet eBay af te schuimen voor een zo goed als nieuw blu-ray-spelertje.

Als manlief ben ik de financiële kop van Jut, al kent haar koopdrift één pluspunt: jaarlijks kunnen we voor een extra vakantietje erop uitgaan van het geld dat onze koters met onze luxe voorwerpen op de vrijmarkt terugverdienen.

Mijn huwelijk mag direct uit Dantes hel komen, die schooldag waarop het dictee me ging tegenstaan, was wel het grootste debâcle van mijn leven, want als ik toentertijd beter had leren spellen, was ik al lang politicus-af en nu een wat minder gedweëe geldschieter.

Welke oorlog? Is barbiepop een merk- of een soortnaam? Is Pietje een naam of …. en dappere D/dodo’s? Aaargh….
en waar gaaat dit eigenlijk over…?
(more…)

Vervloekt heb ik die berg. Het is iets van tien jaar geleden. Vanuit het zuiden van Zwitserland, tegen de Italiaanse grens op, begon ik mijn fietsavontuur. Toegerust met uitvoerige routebeschrijving, een degelijke Hollandsche gazellefiets en een ‘licht’-gewicht kampeeruitrusting aan boord, besteeg ik de Grimselpass. Ik was gewend aan lange polderwegen waar je zonder verrassingen met gemak een flinke sprint kon trekken. Dit was andere koek. Bij een beklimming op kronkelige wegen gaat om het aantal bochten, de juiste verdeling van je krachten, de regelmatige kadans, het gezonde verstand even op nul zetten en de blik op oneindig. Zweet, veel zweet en aanmoedigingen van passanten uit respect (of medelijden) brachten me aan de top. Een heerlijk gevoel. De frisse wind op de berg gemengd met de zweetlucht van overwinning.
Ik kon me fiets kwijt bij hekje van een souvenierswinkel waar men Mürmeltiere verkocht, allerlei soorten bergmarmotten. Maar ik kwam voor een mueslireep en wat te drinken. Op het moment dat ik de winkel binnenstapte, hoorde ik een Nederlands echtpaar bij het zien van mijn fiets tegen elkaar roepen (Nederlanders praten niet in het buitenland, maar roepen vooral): “Hé, kijk, ze hebben hier ook Gazelle… grappig.”
Heeeeel grappig.

De afdaling was een ware beloning. Met ‘Höhe Geschwindigkeit’ (spreek dit uit op een Zwitsers zangerige manier en je snapt waarom het beter klinkt dan ’snelheid’).. .met die Geschwindigkeit reed ik de berg af. Hier en daar bijna ingehaald door mijn eigen bepakking leerde ik dat het beter is om niet door tunnels heen te gaan maar óm tunnels heen en vooral gelijkmatig en niet te vaak af te remmen. Al is het alleen maar voor het behoud van je met doldraaiende dynamo aangedreven fietslampje en jezelf. Met het zicht op de lagere Alpen reed ik naar m’n eerste campingstop.

Deze heroïsche gedachte en het aangename gevoel onder die campingdouche van ontspanning terwijl de adrenaline nog door je lijf heen giert staat me gelukkig beter bij dan het vloeken toen ik in de dagen daarvoor tijdens een trainingsrondje een bordje had gemist (dat hing achter zo’n karretje van de lokale plantsoenendienst) en met hangende pootjes weer terug moest keren naar het startpunt. Die keer dat ik mijn fietspomp in m’n tent had laten liggen en bleek dat de franse ‘pneus’ een heel ander - het woord zegt het al - Frans ventiel hadden zodat ik met platte band uiteindelijk ’s nachts door een aardedonker natuurpark terug moest lopen langs de provinciale weg terwijl de Franse automobilisten niet echt rekenen op zo’n Hollander met fiets in de hand. Uiteindelijk heb ik door de gastvrijheid m’n band mogen plakken in een Franse garage. Kleuterfietsen hebben in Frankrijk nog wel een ‘gewoon’ ventiel en de pomp deed prima zijn werk. Na tienen arriveerde ik op de camping en heb nog nooit zo genoten van een blik opgewarmde Ravioli… hmm…

Maar goed, vooral de heroïsche gedachten wil ik even vasthouden bij het uitvoeren van mijn goede voornemen, want volgend jaar gaat deze jongen zijn fiets naar grote hoogte brengen.
Binnenkort meer over dit avontuur, dat niet zonder jullie hulp uitgevoerd kan worden…

Wat wil het geval?
Vorig half jaar heb ik een abonnement gehad op Het Parool. Door bezorgklachten - vooral op zaterdag - en ook wel het feit dat het een avond- in plaats van een ochtendkrant is, heb ik besloten dit abonnement niet te verlengen. Sinds een week ontvang ik nrc.next plus nrc handelsblad in het weekend als ‘proef’. Fijn… maar wat nu?
Vol verwachting en na een drukke zaterdag open ik m’n brievenbus… en wat tref ik daar tot mijn verbazing in aan?
De zaterdageditie van Het Parool!
Nee, die wil ik niet.. ik wil de zaterdageditie van NRC, dat was de afspraak, dat was de deal.. doordeweeks ‘hippe next’ en in het weekend de ‘grote mensen krant’… en niet ‘de vorige’ krant, die wil ik niet meer…

Ergens bekruipt mij de wanhoop dat dit om dezelfde bezorger gaat.
Ik heb hier een theorie over…. ‘mijn bezorger’ is eigenlijk met z’n tweeën: De één doet het begin van de week en de ander de ander helft, inclusief het weekend. Maar de een ontvangt altijd de lijst van adressen en geeft dit niet door aan z’n medebezorger. En zo komt het voor dat het aan het begin van de week ‘goed lijkt te gaan’ en lopende de week ineens niet werkt.

Even los van de theorie, de serviceafdeling is hét loket om je als abonnee tot te wenden met dit soort klachten. Even een ‘account’ aanmaken, want ‘dat is handig voor als u in het vervolg nog een klacht wilt insturen’ (hmm.. ik hoop het toch niet..).
Maar dan moet dat natuurlijk wel werken.

Dan maar een e-mail naar het vermelde adres.

Basta!

1) Na 17′en geen telefonisch contact mogelijk 2) Formulier werkt niet om m’n klacht te melden 3) Het e-mailadres bestaat niet…

Proefabonnee….stelt de krant van het betreffende abonnement dan juist de abonnee op proef?

Gedrag kun je veranderen en wel door de verandering niet alleen anders, maar ook verrassend leuk te maken. Dat is in het kort de theorie die Volkswagen ‘The Fun Theory’ heeft genoemd. Op de bijbehorende site worden mensen opgeroepen om hun ideeën in te sturen die deze theorie kunnen bevestigen. Ze hebben zelf al een voorzet gedaan met een aantal voorbeelden:

Een mooi voorbeeld van wat ‘crowd sourcing’ wordt genoemd: je vraagt als merk aan een enthousiast publiek een bijdrage te leveren aan het ontwikkelen van een nieuw iets. Ondertussen wordt er een band opgebouwd tussen publiek en merk, die dat zijn gaan associëren met een bepaalde waarde. In het bovenstaand voorbeeld wordt VW door de wedstrijd uit te schrijven en inzendingen te laten zien gekoppeld aan ‘fun’, milieubewust en innovatief.

Binnenkort meer…

Met dank aan SvB te A