Leuk hoor, zo’n droogmakerij die bijna vierhonderd jaar geleden is leeggemalen, door windkracht, dat wel. Als we niets doen aan het klimaat, dan vieren we over twee jaar het laatste jubileum. In een tijd waar de Panda plaats heeft gemaakt voor de heilige IJsbeer als symbool voor bedreigde dieren is het geen gevecht meer tegen de krachten van Noord- en Zuiderzee, maar tegen het smelten van gletsjers op Groenland en Antartica.
Het lastige is alleen dat ‘we’ niet weten wat er gaat gebeuren, dat ‘de wetenschap’ het er niet over eens is ‘wat’ de oorzaak is en bijna 200 wereldleiders ‘ergens’ over moeten beslissen wat per definitie impopulaire maatregelen op gaat leveren. Eén ding is zeker, het gaat veranderen.
Gaan we nog even snel met z’n allen in de file staan richting de Alpen? Wie weet is het deze winter de laatste mogelijkheid, voordat alles weggesmolten is? Nog even snel naar de Noordpool, voordat de laatste ijsschotten weggesmolten zijn, concertje bijwonen van André Rieu. Cijfers over CO2-uitstoot, ontbossing, vliegkilometers (waar ook een conversie naar aantal bomen voor blijkt… alsof je kunt zeggen dat je 3 bomen ver weg woont…) geven wat houvast. Zullen we het ooit kunnen overzien… en stel je nu voor dat in 2020 alle doelstellingen wél zijn gehaald… en het klimaat toch ineens verandert?

Dit bericht is geplaatst op dinsdag, december 8th, 2009 om 0:04 en opgeslagen in De toeschouwer. Blijf op de hoogte van de reacties op dit bericht met deze RSS 2.0 feed.
Deel dit bericht. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback maken vanaf je eigen site.