Om zijn plannen kracht bij te zetten, besloot Wan tot actie over te gaan. “Nette alleenstaande jongeman met baan in fin. wereld op zk. naar woonruimte in A’dam. mx 800 pmnd. Tel 0603882252″ stond in drie landelijke dagbladen. De eerste stap was gezet.
Onder werktijd kreeg Wan telefoon. Niet een vriendin, maar een ‘ervaren’ stem klonk aan de andere kant van de lijn. Ze reageerde op de advertentie, had ruimte in A’dam. Een afspraak volgde.
Dit kon niet waar zijn. Midden in dé stad, uitzicht op hét park en dat na het plaatsen van één advertentie. Het kon niet waar zijn. Wat zit hier achter?
De dame poseerde op foto’s aan de muur, zittend op de fiets in verre landen, onderweg.
Onder werktijd kreeg Wan telefoon. De ‘ervaren’ damesstem leek het geen probleem en ‘was akkoord’.
Dit kon niet waar zijn. Binnen één dag, na het plaatsen van één advertentie midden in dé stad, uitzicht op hét park. “Dus we zijn akkoord?”, probeerde Wan zijn waan in werkelijkheid om te zetten.
“Het lijkt me geen probleem, je kent m’n eisen, hebt het gezien, wat mij betreft akkoord”.
“Oké”, stamelde Wan. Wat zat hier achter en wat als? Hij kon het niet laten zijn waan van werkelijkheid te onderscheiden met een onschuldig bedoeld voorbehoud: “…maar kan ik een nachtje komen proefslapen, dat ik gewoon even….?”

Met dezelfde resoluutheid waarmee ze de deal wilde sluiten, brak zij Wans werkelijkheid: “Dan zie ik ervan af. Het spijt me.”
Verwoede lijmpogingen ten spijt: “Proefslapen, gewoon een nachtje liggen, ik neem allen m’n slaapspullen mee, verder niet gewoon om te slapen en te horen of …”, bleef zijn deal gebroken, waardoor Wan weer woonde in de waan van: waarheen?
Slaap lekker Wan.