Ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan van YouTube wordt er een voorstelling georganiseerd in de stadsschouwburg in Amsterdam. Eén van de filmpjes:

Volgens een van de samenstellers: “Als je even vergeet dat het een huis-tuin-en-keukenfilmpje is, is dit puur drama.”
Prima: als je er een gekke Amerikaanse voice-over achterzet met wat lachend klapvee, is het ineens ‘puur humor’. Ieder uur wordt vierentwintig uur aan filmmateriaal geüpload naar YouTube. Het zou toch fijn zijn als iemand gewoon voor je uitzoekt wat echt de moeite van het bekijken waard is? Hoe is het eigenlijk met die presentator van American Funniest, Bob Saget?

Ontvrienden was het woord van 2009. Het komt in veel gevallen neer dat ontvrienden niet meer is dan een gevolg van het opschonen van je sociale netwerk. Nou ja, de lijstjes die volgens die diensten je netwerk van relaties, (vage) kennissen, vrienden en familie representeren. Sinds het ontstaan van deze netwerkdiensten is het ook diffuus geweest: is die adressenlijst die ik beheer bij die dienst nu puur een adressenlijst, of zijn het echt contacten waar ik ook een bepaalde relatie mee heb? Het lijkt een nieuw taakje te zijn geworden: het opschonen van je lijstjes. Terwijl dat toch veel slimmer moet kunnen.
Een paar suggesties:

• Hij doet wat jij ook doet. Niets nieuws, want ieder gerenomeerde webshop stelt suggesties voor. Koppel dit met je contacten en voila, je krijgt op een presenteerblaadje je vrienden: “John Doe heeft minstens 5 van de 6 door jouw aangeschafte boeken gekocht, hij is vast een vriend van jou, klik hier om hem aan je lijst toe te voegen.” Handig voor diegene die een ‘te leeg’ lijstje hebben. Omgekeerd dus ook handig voor mensen die een ‘te vol’ lijstje hebben.
• Random vragen stellen. Van een virtual agent of bot zo je wilt, krijg je via je reguliere chat-programma een vraag over een bepaald contact uit een van je lijsten: “Spreek je John Doe nog wel eens?” en afhankelijk van het antwoord dat je direct kunt geven (”soms, ja, regelmatig, laat ik hem eens bellen, wie is John Doe”) wordt er een score per persoon bijgehouden.
• Omgekeerde suggestie In feite lijkt dat op dat wat de netwerken zelf ook al doen met ‘nieuwe’ contacten: ‘ken je John Doe en Marie de Vries toevallig ook, omdat zij wel mensen kennen die jij ook kent…?’. Maar dan wordt de vraag: ‘John Doe staat wel in je lijstje, maar ken je die eigenlijk wel? Niemand anders die in datzelfde lijstje staat kent die persoon namelijk!’
• Op de achtergrond bijhouden. Nadat je een e-mail hebt verstuurd wordt dit direct als een punt genoteerd. Ieder contact krijgt zo een punt. Dit zou ook voor telefoontje, betalingen of afspraken in je agenda kunnen werken en afhankelijk van het tijdstip is meestal wel af te leiden of het om een privé, zakelijk of ‘gemengd’ contact gaat.
• Oeeps! Deze methode is rigoreus, maar ruimt wel lekker op. Je telefoon is gejat of je hebt hem in een dronken bui uit frustratie in de gracht gegooid. In zo’n bui laat je je niet remmen door een vraag als: “heb ik mijn contacten uit m’n telefoon wel netjes gebackupped?”. Er zit een knop op de netwerksite met de benaming ‘trash contacts’ en een willekeurige hoeveelheid contacten wordt uit je lijst geslingerd.
• Quizzz Voor mensen die jou aanmerken als contact een vraag die ze alleen kunnen beantwoorden als ze je ook daadwerkelijk kennen: “Wat is de naam van mijn huisdier?”, “Wat is mijn eerste telefoonnummer?”, “Wat is de meisjesnaam van mijn moeder?” of “Ik lus wel soep, maar welke niet?”.

  

• Ik ga op reis en neem mee Laten we zeggen dat je er een spel van maakt. Er worden steeds twee contacten uit je facebook of hyves of hi5 of friendster of linkedin naast elkaar gezegd met de simpele vraag: “Stel, de aarde staat op het punt van ondergang, wie mag er dan misschien mee naar Pandora?”. Na alle combinaties wordt er een rangorde bepaald. Simpel en doeltreffend.
• De zeef Stel een zeef voor en hoe goudzoekers daarmee het goud uit gruis zeven. Die beweging met je nieuwe tablet-pc als je je adresboek open hebt staan. Al je ‘niet-vrienden’ vallen uit je computer, de rest blijft gewoon in de zeef. Deze laatste behoeft nog wat denkwerk over wat de grote van een contact bepaald, maar onmogelijk is het niet en het maakt ontvrienden weer leuk!

Amerika komt met plakboekservice voor dementerenden.

2 april 2034 - Washington — De minister van Homeland Services (voorheen Homeland Security, bekend van ATS) heeft vandaag tijdens de jaarlijkse persconferentie bekendgemaakt dat alle informatie die de afgelopen jaren zijn opgeslagen, beschikbaar komen voor de personen die de informatie betreft. Met name dementerenden hebben grote behoefte aan het reconstrueren van de gaten in hun geheugen. De informatie wordt gereconstrueerd op basis van gegevens en beelden die het staatsbedrijf Iknowu (voorheen Google) en Homeland Services in samenwerking met telecom- en transactiefirma’s hebben verzameld over personen en hun gedrag. Eventueel ontbrekende informatie wordt opnieuw berekend op basis van waarschijnlijkheid en patroonreplicatie.
Op de site ‘recovermymemory.gov’ worden verschillende vormen van reconstructie aangeboden. Het traditionele fotoalbum zal, inclusief persoonlijk commentaar, rond de 125 Americo’s kosten in qdf, terwijl de 3dv beelden met positiebepaling 500 Americo’s per gereconstrueerde maand kosten. Gezien het gezondheidsbelang van gap-filling wordt een deel van deze kosten vergoed door de ziektekostenverzekeringen in geval er sprake is van een ziekte die het geheugen aantast.
De verwachting is dat de dienst binnen een jaar ook beschikbaar komt voor Europeanen en Afrikanen. De Nederlandse afdeling van de Consumentenbond reageerde positief: “Na lange tijd is het ons gelukt om deze groep mensen te helpen met informatie die toch al beschikbaar was, fantastisch”. De dekking van Oost-Azië is onvoldoende en zal dit decennium nog niet beschikbaar komen.
De minster maakte verder bekend dat hij geen uitspraken kon doen over de vermeende gezondheidsschade die scanners in de zero’s van deze eeuw zouden hebben toegebracht aan reizend en winkelend publiek.

“The first step towards getting somewhere is to decide that you are not going to stay where you are.”

John Pierpont Morgan

Carrière

Het mistte zo, dat ik de afslag miste; die zin liet mij kennismaken met het dictee, waardoor ik stantepede van school af wilde, vanwege teveel voor-de-gek-houderij, al kende ik alle jaartallen van Krimoorlog tot bokseropstand.

Spellen was een ambigue zaak: in automatische-piloot-toestand lukte het me vanzelf, maar zodra ik erover nadacht wijfelde ik of gênant zo’n fransozendakje had of niet; Ja al die Pietje-preciezerige accenten vond ik stupide, maar het gedoe met dat al of niet aaneenschrijven nog wel het stupidest.

Voortijdige schoolverlaters zijn dappere Dodo’s op weg naar Bommelskonte; maar uiteindelijk raakte ik toch nog keurig netjes getrouwd, met een baan onder de Balkenende-norm maar wel dicht daarbij, en met collegaatjes die ervan uitgaan dat ik geen cultuurbarbaar ben; ik ben tenslotte Tweede-Kamerlid.

Dat fraaie tractement is meegenomen, want mijn eega is een funshopper; niet zo’n Barbie-pop die alle braderiën afstruint waar jan-en-alleman wel een paar eurootjes kan stuk slaan, maar een cliènte van pico bello etablishementen.

Twee maal ’s weeks gaat ze een dagje stadten, waarbij ze als een kenau in express-tempo alle Jezus-freaks die de Heer en zijn werken prijzen omver loopt, diverse rollator-rijpe oudjes meesleurend die aan het nordic-walken zijn, en dat alleen omdat ze een nieuw eau-de-toiletteje heeft gespot.

Zwaar beladen keert ze huiswaarts, sprenkelt eau-de-cologne uit de eau-de-cologne-fles en begint op internet eBay af te schuimen voor een zo goed als nieuw blu-ray-spelertje.

Als manlief ben ik de financiële kop van Jut, al kent haar koopdrift één pluspunt: jaarlijks kunnen we voor een extra vakantietje erop uitgaan van het geld dat onze koters met onze luxe voorwerpen op de vrijmarkt terugverdienen.

Mijn huwelijk mag direct uit Dantes hel komen, die schooldag waarop het dictee me ging tegenstaan, was wel het grootste debâcle van mijn leven, want als ik toentertijd beter had leren spellen, was ik al lang politicus-af en nu een wat minder gedweëe geldschieter.

Welke oorlog? Is barbiepop een merk- of een soortnaam? Is Pietje een naam of …. en dappere D/dodo’s? Aaargh….
en waar gaaat dit eigenlijk over…?
(more…)

Er zijn personen die - net als Sinterklaas - zolang je je kunt herinneren nooit jonger of ouder lijken te worden. Het doet er blijkbaar niet toe voor de persoon in kwestie. Een voorbeeld vind ik mevrouw Kroes. Wellicht komt het door haar consistente strenge houding die haar niet alleen boven de partijen doet uitstijgen, maar ook boven de tijd. Ik ga het ook niet opzoeken, het maakt me niet uit. Nelie is Nelie.
Ik ga me toch ook niet afvragen hoe oud Bram van der Vlugt wel niet is, Harmen Siezen tijdens het Nieuwjaarsconcert, Mart Smeets of Ivo Niehe… in zijn oneindige reeks interviews met beroemdheden en zichzelf?
Is het wellicht de leeftijd van deze beroemdheden op het moment dat ik me van hen bewust ben geworden? Dat mijn eigen herinnering door de jaren heen het waarnemen van dit ouder worden compenseert met mijn eigen verjaring?
Een beroemdheid zie je immers regelmatig, soms vaker dan familie. We nemen vooral verschil waar. Hoe groter de interval van waarnemen, hoe groter de kans is dat iemand is veranderd, hoe eerder je kunt zeggen: ‘Die is oud geworden’…. Ted de Braak, iemand?

Hé, daar is ze weer op tv, Nelie. Even kijken. Ze is ook geen steek veranderd.

Jawel, we maken steeds meer deel uit van wat je real-time social media zou kunnen noemen. Altijd en overal is het mogelijk om met elkaar via internet, sms en twitter met elkaar continu in contact te blijven. Met bijvoorbeeld Google Wave kun je zien wat de ander aan het typen is en tegelijk zelf ook gaan typen, desnoods met z’n tienen tegelijk. Wil ik dit?

Ik heb nu net een paar dagen toegang tot Wave. Vandaag nam ik de proef op de som.
Met twee mensen om-en-om conventioneel chatten is eigenlijk wel handig, blijkt. Op het moment dat je in Wave tegelijk aan het typen bent, voelt het onwennig. Alsof ik voor m’n beurt aan het praten ben, want op het moment dat ik aan het typen ben, is mijn aandacht toch echt bij het schrijven en zie ik niet waar de ander mee bezig is. Het is zo ook mogelijk om halverwege de discussie nog even tussendoor een reactie in te springen en een reactie te plaatsen, of te corrigeren wat je net geschreven hebt.
Als er teveel mensen aan het ‘waven’ zijn, dan komt de melding:

This wave is experiencing some slight turbulence, and may explode. If you don’t wanna explode, please re-open the wave. Some recent changes may not be saved.

Ondertussen had m’n wave-genoot een foto toegevoegd, was ergens een oneindig ‘geneste’ discussie met zichzelf aangegaan terwijl ik door de short-cut net buiten het venster uit te voeren, ineens elders op internet was beland. Gelukkig stond in een andere browser hetzelfde scherm open en kon ik ongestoord verder gaan met het deelnemen aan deze exercitie. De discussie ging al gauw nergens anders over dan over de manier waarop we een discussie aan het voeren waren… met hier en daar een grap over hagelslag en overstekende leeuwinnen.
Ik bedoel maar… ‘verhitte’ discussies zijn er gaande over de discussies’. Maar hoe zit het eigenlijk met de aandacht die de ‘waver’ heeft voor de bijdragen van andere deelnemers?
Mijn moeder zegt altijd: “L u i s t e r e n….”

Het is misschien nog het onwennige, het nieuwe het onontdekte, maar ik kan het nog niet plaatsen in m’n dagelijkse gebruik. Het is de naam Google en de sfeer die er door ‘de community’ omheen is gecreëerd wat bij mij genoeg nieuwsgierigheid oproept om toch nog even door te gaan met experimenteren.

PS.: een tweet op wave, is dat een microwave?

ADDENDUM: inmiddels een goede tip gekregen: The Complete Reference to Google Wave. Huiswerk dus.

Het popte op in m’n iTunes. Gaat dit nummer over de omgeving van groeiende steden die steeds meer op elkaar lijken, waar over alles vooraf is nagedacht, niets aan het toeval wordt overgelaten en men zich zorgen maakt over pensioenleeftijden? Of wordt hier de vraag gesteld waar het nu echt om gaat? De bestemming in het leven of de reis (het leven) zelf?
Het nummer is in ieder geval prettig om naar te luisteren, zowel door het Young@heart chorus als door Nouvelle Vague

Well we know where we’re goin’
But we don’t know where we’ve been
And we know what we’re knowin’
But we can’t say what we’ve seen
And we’re not little children
And we know what we want
And the future is certain
Give us time to work it out

— Road to nowhere, Talking Heads

Twee jaar geleden tijdens een optreden van Spinvis op De Parade, ‘Noga’, treed de eigenzinnige prachtdichter in de spotlight en draagt voor. Simon Vinkenoog is niet meer. Hij schrijft op zijn blog ‘Aan imposante wolkenvelden nog immer genoegen te scheppen, bovendien schieten zwaluwen, duiven en parkieten voorbij’. Helaas…

Meer beeldmateriaal

Goed, ik ben dus ontslagen. En zo maak ik ongewild gebruik van sites waar ik me mee heb bemoeid. Ooit maakte ik al eindexamen op papier met het door mij ontworpen logo en nu zoek ik informatie bij het juridisch loket en schrijf me in via werk.nl. Wie zei dat ook alweer… “The best way to predict the future is designing it” ?