S l o w (i)
zondag, november 30th, 2008Na een week vol inspiratie en hectiek waarover nog niets is geblogt, wil ik de volgende tip delen:
Neem de tijd om te beseffen wat je met de rest ervan gedaan hebt.
Dat is genieten.
Na een week vol inspiratie en hectiek waarover nog niets is geblogt, wil ik de volgende tip delen:
Neem de tijd om te beseffen wat je met de rest ervan gedaan hebt.
Dat is genieten.
Onderweg zie ik jou in de weerspiegeling van mijn herinnering aan recente ogenblikken.
Met je kenmerkende grijns, frons van diepe gedachten of waterige ogen na het grote lachen. “Hé maat, ben jij er ook?”, roep je nog.
Je kunt er niet bij zijn geweest, maar geniet er zichtbaar van.Ga je morgen mee?
Zittend op twintig kamelen hebben we de zandbak van Marokko wel gezien. De onmetelijkheid wordt ruw teniet gedaan door een gsm-mast in de verte en een paar jumbo-tenten voor de toeristenkaravanen. Echte karavanen zoals uit de tijd van Lawrence of A. zijn er immers niet meer. Iets wat deze bezigheid bij nader inzien nog onzinniger maakt. Behalve een rauwe reet van het schuren op het zadel wordt het raadsel ‘vrouw’ ook niet echt opgelost tijdens de discussie op kamelen.
Het onderwerp was door de praatgrage vrouwelijke leden van de groep toch al snel op ‘mannen’ gebracht. En zittend op een kameel is er geen ontkomen aan. De discussie gaat vooral over ons en met veel moeite en tegengas ook door ons gevoerd, soms. Voor vrouwen is blijkbaar overzicht en helderheid nodig. Hoe duidelijker, hoe beter, ongeacht of het klopt. Ook al zullen we de indeling nooit begrijpen, vinden wij mannen het prima, want vrouwen hebben altijd gelijk en beter enige houvast dan niets. Dus bij deze in volgorde van afschuw, volgens de vrouwen:
Zelfs een meereizend exemplaar van de Viva over foute mannen heeft mij verder geen achtergrondinformatie verschaft over deze indeling, maar ik zal nooit een boot kopen, terughoudend zijn met mijn postzegelverzameling Nederlands Koninkrijk sinds 1976 en ik ben nog even aan het dubben over de beklimming van de Kilimanjaro volgend voorjaar of toch maar niet…
Wat zit hier achter?
“Ken ik jou niet ergens van?”
Toegegeven: toen haar blik de mijne kruiste, kwam bij mij dezelfde vraag op.
“Maar waarvan dan? Is het via het werk? Werk je ook in Amsterdam? Iets met internet misschien?”
- “Ja, maar als fysiotherapeut”
“Fotografiecursus??”
- “Ja, maar zeker geen portret..”
“Uhm, via gezamelijke kennis wellicht? Heb je vrienden in Amsterdam? Via een ex? Wie zijn je ex’en? ”
- “Sport? Sport je?”
“Ja, maar niet van het hartlopen.”
- “Zwolle, heb je kennissen daar. Was het die bruiloft?”
“Bus, de bus? Lijn 100?”
- “Nee, ik woon in Amsterdam”
“O ja..”
- “Dans je?”
“Ik?”
…
De volgende keer weten we dat we elkaar kennen van die ene keer dat we dachten dat we elkaar ergens van kenden. Inmiddels weten we meer van elkaars hobby’s, werk, vrienden, reizen dan op het moment van die ene ontmoeting.
Toch een goeie openingszin.
… Gitaar in Zaandam? Franse les in Zaandijk? Ergens op een Salsafeest in Zandvoort waar ik niet kon dansen en jij wegliep? Of dat gênante moment? Die keer dat je me omver reed op de fiets? Die vergeten blind-date? Was jij het die me zag voor een ander? Zat ik ook te wachten bij de ‘dinges’ poli? Nee! Wacht.. ik weet het….
Het mist soms op m’n velden
En dan trek ik mij stil terug
Tot ik het zelf heb opgelost
— Hey Ya, Matt Weddle
‘t Is niet altijd wat je denkt dat het is, oordeel niet te snel.
Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking. Don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it.
– Steve Jobs (speech @ Stanford University)
Iemand die me doorheeft als ik mezelf niet ben
Die wel beter weet dan ik mezelf ken
Iemand die me wegwijst als ik het doel vergeet
Die me de waarheid zegt als ik het niet meer weetIemand als jij
Iemand als jij
O, zo iemand als jij— Huub van der Lubbe (Iemand als jij)