20 maart 2004 - 20 maart 2008

Zonder dat je het weet,
beantwoord jij m’n vragen,
lach je om die grap,
doe je zoals ik dat denk
en vind je wat ik meen.

Zonder dat je het weet,
stel ik mensen aan je voor,
geniet je van hetzelfde zicht,
vind je het ook niet slim
of erg stom van wat ik deed.

Zonder dat je het weet,
deel jij in mijn plannen,
troost je mijn tranen,
twijfel jij ook over die keus
of geef je me die ene zet.

Zonder dat ik ‘t echt weet,
beantwoord ik die vragen
en is het niet erg geweest
als ook jij me het antwoord
niet altijd geven kon.

14 juli 2006 - 14 juli 2007

Als het zomer is
hoort de zon te gaan schijnen,
zodat je ongedwongen kan genieten
van de zon, de zee, het strand en de mensen
om je heen.

Maar er hangt een mist om je heen
waardoor de zon niet kan schijnen,
en je moet denken aan hoe het vroeger was
hoe je kon genieten van vooral die bijzondere
mensen, hun lach, humor, warmte en begrip.

Tijd en niemand weet hoe lang.

Ooit zal het weer zomer zijn
en dan gaat de zon echt schijnen,
zodat je ongedwongen kan genieten
van de zon, de zee, het strand en de mensen
om je heen en je zelf
nieuwe momenten laat groeien.

20 maart 2004 - 20 maart 2007

dat de rest door zal gaan
maar ik even niet.

stilstaan om te denken aan
de tijd met ons drieën:

bedankt voor alles
alles wat je deelde met ons
wat je deed voor ons
wat je deed voor anderen
wat je deelde met anderen
alles was misschien teveel

ik wil nog zoveel met jou delen
zoveel met je doen
je vertellen over verre reizen
of gewoon zeggen aan de telefoon
dat het een klote week was
je vragen of je dit zou doen,
of toch iets anders.
je trots zien zijn, boos misschien,
of met tranen van het lachen.

mis je.

en toch gaan we door
net als de rest