De website van het Wereldnatuurfonds heeft onlangs een usability award gewonnen. Vandaar dat ik op deze site aan het rondstruinen was. Er zit een stukje bij waar mensen zelf hun foto’s van dieren kunnen toevoegen. Met de opmerking “Van veel dieren missen wij nog foto’s” proberen ze mensen voorzichtig te stimuleren hun eigen dierenkiekjes te uploaden van deze ‘ontbrekende dieren’. Dus mocht je toevallig Hoffmanns tweevingerige luiaard, een pacifische slaaphaai of een Mexicaanse draadwormslang tegenkomen… niet vergeten op het knopje te drukken.

Voor een klant heb ik een tijdje geleden een aantal ‘nep hyves’ aangemaakt om te ervaren hoe je zo’n ding beheert. Nu steeds meer blijkt dat mensen profielen op hyves afstruinen om een beeld te krijgen van iemand voordat ze die persoon in het echt ontmoeten, heb ik de discutabele hockey-hyves maar even uit m’n profiel verwijderd. Ik ben geen hockeyer, niet actief of zelfs maar passief, laat staan dat ik weet wie die Fatima Moreira de Melo eigenlijk is.
Op hyves kun je makkelijk verdwalen in alle gadgets en ik struikelde over deze grappige noviteit (voor mij althans): je kunt je kenteken opgeven by hyves en op die manier mensen die met hetzelfde kenteken (dus auto) hebben gereden terugvinden… of gewoon ‘op kenteken’ zoeken, als je een keer in contact wil komen met die mooie ogen uit de file, voordat je direct via smskenteken.nl contact zoekt…. met 57-PV-TS

Hij is te reserveren, schreeuwen de posters bij de speelgoedwinkels: de Wii-fit. Je kunt er mee yoga’en, hardlopen, skiën en je bmi bijhouden.

Maar wat is het eigenlijk? (more…)

Apple heeft weer een nieuwe reeks aan ‘get-a-mac’-commercials gemaakt. De PC kampt met problemen en zoekt hulp bij de psych en zijn heil in yoga.

Saillant detail waar iemand me op wees: John Hodgman (acteur die de PC speelt) is zelf al jarenlang een enthousiaste mac-gebruiker.:

…and second of all: I’m a Mac user, almost exclusively, since 1984. There was a brief period in the wilderness between 1997 and 2003. Let us not speak of it.

Jammer dat onderstaand gedicht misbruikt is in een irritante bij elkaar gelogen ketting-mail.

SLOW DANCE

Have you ever watched kids
On a merry-go-round?
Or listened to the rain
Slapping on the ground?
Ever followed a butterfly’s erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading night?
You’d better slow down.
Don’t dance so fast.
Time is short.
The music won’t last.

Do you run through each day
On the fly?
When you ask “How are you?”
Do you hear the reply?
When the day is done
Do you lie in your bed
With the next hundred chores
Running through your head?
You’d better slow down
Don’t dance so fast.
Time is short.
The music won’t last.

(more…)

M’n digitale camera heb ik uitgeleend, aan familie dat wel (nieuwe uitdaging: “telefonisch een digitale camera uitleggen”) maar het blijft even wennen. Tegelijk is dit dé gelegenheid om m’n oude camera er weer bij te pakken. Ergens in een la met ‘cameraspul’ ligt hij er nog, even verwaarloosd als geduldig. Ik pak het apparaat - een Pentax Spotmatic F van voor mijn tijd - op, open de hoes en stel scherp met matglas en wijzer. Geen piepje, niets half-ingedrukt houden en zelfs geen eigenwijze weigering vanwege eventueel gebrek aan licht of focuspunt. Met een vertrouwde klik wordt licht een fractie van een seconde doorgelaten: binnen wordt over een paar centimeter film een periode van minstens zeven jaar overbrugt.

Spannend, over een paar dagen kan ik ze ophalen.

Een tijdje terug is mijn printer stuk gegaan. Dat wil zeggen dat hij koppig dienst weigerde. Hij ziet er van buiten nog prima uit, heeft altijd binnen gestaan en op een paar foto’s na zijn het voornamelijk brieven geweest met klachten, liefdesverklaringen of een declaratie. Nu zijn er ergere dingen, maar het blijft onhandig als je belemmert raakt in de schriftelijke manier van uiten.
De dag was daar: gisteren heb ik me laten slachtofferen door de keiharde actie van ’s lands grootste dozenschuiver van alles waar een stekker aan zit. Tot 20% korting! Mijn budget was leidend en ik was op zich tevreden over het merk dus op weg naar de Bijlmer.
In de winkel was er in de daad sprake van mensenmassa (more…)

Vandaag is het onthuld, voorgesteld aan het smachtende publiek, maar wat een teleurstelling: dat kille matte aluminium, zo dun:als brievenopener fungeert het misschien nog wel het beste. Wat heb je aan slechts drie aansluitingen, ergens verborgen onder zo’n klepje. Waar moet ik dan al mijn randapparatuur op aansluiten? Alles zal door de lucht moeten. Heel fijn hoor. Je gegevens backuppen op dvd.. door de lucht op ‘toevallig een andere mac’ die ik in de buurt heb staan. O, ja. Nog zo’n zogenaamde noviteit: een multitouch - jawel met je handjes - m u l t i touch touch-pad zodat met intuïtieve vingerbewegingen je een weg kan banen door Leopard (het besturingssysteem met die glimmertjes). Alsof ik meer dan één vinger nodig heb. Tjonge jonge..
… ai… stop…
Geloofwaardig klonk het toch al niet. Het gaat me niet lukken tegenargumenten in het ding zelf te vinden. Ik kan het niet ontkennen. Het ‘k-ook-heb’-gevoel is wederom aangewakkerd: Ze hebben het weer geflikt daar bij Apple.. wat een gaaf ding.

Vroeger was het duidelijk: ik had een fotoboek met foto’s en ergens in één schoenendoos al m’n negatieven. Achterin m’n (papieren) agenda schreef ik ieder jaar m’n adressen over die ik nodig dacht te hebben en de telefoon kon alleen bellen, niets opslaan.
Van bookmarks, newsfeeds, persoonlijke instellingen, digitale portfolio’s had ik nog niet gehoord.
En nu moet ik ineens gaan bedenken wat ik met duizenden digitale ‘negatieven’ moet doen. Welk adresboek ik wel of niet met welke synchroniseer en wat er gebeurt als die ene harde schijf met m’n halve digitale leven de geest geeft.
We kunnen snel alles ergens opslaan, zonder rituelen met lijm, schaar en boeken, doorkrassen of als een prop weggooien. Het opslaan van duizend foto’s kost dezelfde moeite als het opslaan van vier foto’s, om nog maar niet te spreken over de uren mp3′tjes die ik vast nog niet allemaal heb kunnen beluisteren.
Datastress: de zorg die we in het digitale tijdperk van onbegrensde mogelijkheden erbij hebben gekregen: wat sla ik wel en niet op, welke extra informatie schrijf ik erbij, wat bewerk ik met welk programma en waar laat ik mijn reservekopieën?

Of zal ik vanmiddag gewoon mijn harde schijf formatteren en rücksichtslos opnieuw beginnen?
Dan plak ik de foto’s gewoon weer in, te beginnen bij 1998…