Jammer dat onderstaand gedicht misbruikt is in een irritante bij elkaar gelogen ketting-mail.

SLOW DANCE

Have you ever watched kids
On a merry-go-round?
Or listened to the rain
Slapping on the ground?
Ever followed a butterfly’s erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading night?
You’d better slow down.
Don’t dance so fast.
Time is short.
The music won’t last.

Do you run through each day
On the fly?
When you ask “How are you?”
Do you hear the reply?
When the day is done
Do you lie in your bed
With the next hundred chores
Running through your head?
You’d better slow down
Don’t dance so fast.
Time is short.
The music won’t last.

(more…)

M’n digitale camera heb ik uitgeleend, aan familie dat wel (nieuwe uitdaging: “telefonisch een digitale camera uitleggen”) maar het blijft even wennen. Tegelijk is dit dé gelegenheid om m’n oude camera er weer bij te pakken. Ergens in een la met ‘cameraspul’ ligt hij er nog, even verwaarloosd als geduldig. Ik pak het apparaat - een Pentax Spotmatic F van voor mijn tijd - op, open de hoes en stel scherp met matglas en wijzer. Geen piepje, niets half-ingedrukt houden en zelfs geen eigenwijze weigering vanwege eventueel gebrek aan licht of focuspunt. Met een vertrouwde klik wordt licht een fractie van een seconde doorgelaten: binnen wordt over een paar centimeter film een periode van minstens zeven jaar overbrugt.

Spannend, over een paar dagen kan ik ze ophalen.

Een tijdje terug is mijn printer stuk gegaan. Dat wil zeggen dat hij koppig dienst weigerde. Hij ziet er van buiten nog prima uit, heeft altijd binnen gestaan en op een paar foto’s na zijn het voornamelijk brieven geweest met klachten, liefdesverklaringen of een declaratie. Nu zijn er ergere dingen, maar het blijft onhandig als je belemmert raakt in de schriftelijke manier van uiten.
De dag was daar: gisteren heb ik me laten slachtofferen door de keiharde actie van ’s lands grootste dozenschuiver van alles waar een stekker aan zit. Tot 20% korting! Mijn budget was leidend en ik was op zich tevreden over het merk dus op weg naar de Bijlmer.
In de winkel was er in de daad sprake van mensenmassa (more…)

Vandaag is het onthuld, voorgesteld aan het smachtende publiek, maar wat een teleurstelling: dat kille matte aluminium, zo dun:als brievenopener fungeert het misschien nog wel het beste. Wat heb je aan slechts drie aansluitingen, ergens verborgen onder zo’n klepje. Waar moet ik dan al mijn randapparatuur op aansluiten? Alles zal door de lucht moeten. Heel fijn hoor. Je gegevens backuppen op dvd.. door de lucht op ‘toevallig een andere mac’ die ik in de buurt heb staan. O, ja. Nog zo’n zogenaamde noviteit: een multitouch - jawel met je handjes - m u l t i touch touch-pad zodat met intuïtieve vingerbewegingen je een weg kan banen door Leopard (het besturingssysteem met die glimmertjes). Alsof ik meer dan één vinger nodig heb. Tjonge jonge..
… ai… stop…
Geloofwaardig klonk het toch al niet. Het gaat me niet lukken tegenargumenten in het ding zelf te vinden. Ik kan het niet ontkennen. Het ‘k-ook-heb’-gevoel is wederom aangewakkerd: Ze hebben het weer geflikt daar bij Apple.. wat een gaaf ding.

Vroeger was het duidelijk: ik had een fotoboek met foto’s en ergens in één schoenendoos al m’n negatieven. Achterin m’n (papieren) agenda schreef ik ieder jaar m’n adressen over die ik nodig dacht te hebben en de telefoon kon alleen bellen, niets opslaan.
Van bookmarks, newsfeeds, persoonlijke instellingen, digitale portfolio’s had ik nog niet gehoord.
En nu moet ik ineens gaan bedenken wat ik met duizenden digitale ‘negatieven’ moet doen. Welk adresboek ik wel of niet met welke synchroniseer en wat er gebeurt als die ene harde schijf met m’n halve digitale leven de geest geeft.
We kunnen snel alles ergens opslaan, zonder rituelen met lijm, schaar en boeken, doorkrassen of als een prop weggooien. Het opslaan van duizend foto’s kost dezelfde moeite als het opslaan van vier foto’s, om nog maar niet te spreken over de uren mp3′tjes die ik vast nog niet allemaal heb kunnen beluisteren.
Datastress: de zorg die we in het digitale tijdperk van onbegrensde mogelijkheden erbij hebben gekregen: wat sla ik wel en niet op, welke extra informatie schrijf ik erbij, wat bewerk ik met welk programma en waar laat ik mijn reservekopieën?

Of zal ik vanmiddag gewoon mijn harde schijf formatteren en rücksichtslos opnieuw beginnen?
Dan plak ik de foto’s gewoon weer in, te beginnen bij 1998…

Mocht je met Sinterklaas of via kerstpakketten met een teveel aan scheurkalenders zijn opgescheept, laat het me weten via het contactformulier. Ik weet er een goede bestemming voor.

Door de alsmaar groeiende collectie mp3’s op mijn iPod zou een zoekfunctie toch wel handig zijn. Dat dacht ik en met mij in ieder geval een handjevol kennissen die ook zo’n digitaal wonder bezitten. Het zoeken naar dat ene nummer met een ‘w’ kost immers een flink aantal omwentelingen op het silicone clickwheel en duimen hebben de evolutie nog niet doorgemaakt om dit soepeltjes vol te houden.
Maar wat is het verhaal achter de volgende instructie?

En waarom kan ik die niet vinden?
Blijkt dat er dus twee soorten vijfde generatie iPods zijn… alleen de laatste uit 2006 kan zoeken. Ik niet

Ter voorbereiding van een vakantierit ben ik volop met TomTom aan het ‘nerden’. Stemmen downloaden, extra ‘points of interest’ en natuurlijk actuele informatie over flitspalen. Gratis te downloaden als ik het volgende linkje plaats: Onze tip: SCDB.info – de meest actuele flitspaalgegevens in Europa voor uw Navi!.

Ik kreeg vandaag dit bericht op MSN:

is that you on this photo :O http://www.******.net/photo339.com

De alertheid won het van de nieuwsgierigheid: het gaat hier om een bestand met een .com extensie: zoiets nooit aanklikken.

Als jij het geïnstalleerd hebt, door het wel aan te klikken, dan stuurt hij dit naar al je msn-contacten.

Jammer… een virus in msn.

Gelukkig heb ik een mac, en kunnen .com-bestanden voorlopig geen kwaad.