Vanmorgen. Voorkant Volkskrant. Advertentie voor een vakantie, een autovakantie….

Bij de steekwoorden ‘Oudhollands’ en ‘terug in de tijd’ moest ik niet direct denken aan deze marktstad… maar dat komt misschien omdat ik er vlakbij om de hoek woon en ‘blind’ ben voor de historische kernmerken….De zin “Boek nú deze autovakantie naar Purmerend” komt voor mij over als een grap, als een spottende benaming voor de dagelijkse file op de A7, waardoor een ‘fietsroute’ inderdaad een betere optie is. O ja, je kunt er ook golfen. Autovakantie associeer ik met een buitenlandse bestemming waar je meerdere dagen met de auto heen moet rijden, als avontuurlijk alternatief voor vliegtuig of trein. Ergens naast België of Duitsland zeg maar. Niet met een ritje naar Historisch Purmerend. Met aller respect, ze bestaat 600 jaar, maar er is in die tijd veel gebeurd….

Zouden inwoners van bijvoorbeeld.. Amersfoort, Helmond, Houten of Barendrecht dat echt hebben: “Ja, laten we een 3-daagse autovakantie boeken naar Purmerend!” ?

Imagine life as a game in which you are juggling some five balls in the air. You name them – work, family, health, friends and spirit and you’re keeping all of these in the air. You will soon understand that work is a rubber ball. If you drop it, it will bounce back. But the other four balls – family, health, friends and spirit – are made of glass. If you drop one of these; they will be irrevocably scuffed, marked, nicked, damaged or even shattered. They will never be the same. You must understand that and strive for Balance in your life.

— Brian Dyson (CEO of Coca Cola)

Als er één woord is dat zo klinkt als wat het uitdrukt, dan is het wel ’sleets’. Het zal wel door de s-klank komen. Een ’s’ die je zo lang kunt maken als je wilt, als een sissende ’s’ zowel aan het begin als aan het einde van een woord. Je komt vervolgens bij de ‘l’… dat behoeft eigenlijk geen toelichting. Een ‘l’ kan heel lamlendig klinken, het liefst zo’n diepe ‘Haagse’ ‘L’ waarbij het puntje van je tong van achteruit je keel over je gehemelte naar voren schuift en na het bereiken van de voortanden naar voren pokt. De ‘ee’ zorgt nog even voor die vertragende factor tot de ‘t’ die je doet beseffen hoe langzaam de rest eigenlijk gaat. Zo, dan zijn we weer bij de ssssss… De combinatie ‘ts’.. die met een hooghartigheid even terugkijkt op het slome gedoetje aan het begin van het woord. Sloomheid en minachting en daarmee desinteresse waardoor een figuurlijke slijtage op dreigt te treden, op het randje van verwaarlozing.

Kun je je echter ook als mens een beetje ’sleets’ voelen? Wat mij betreft wel. Vooral op dagen die zo voorspelbaar gevuld zijn met dingen die moeten gebeuren en eigenlijk al zijn uitgedacht. Niets mis mee, maar voor je gevoel schiet het niet op, drijft je aandacht weg… Groundhog Day… Je voelt je niet ’suf’ of ’sloom’ maar ’sleets’: “Zo, de sleetse dag zit er bijna op, geloof ik.”

Opstaan in de zomer is op zich geen straf. De zon heeft alles al opgewarmd en de wereld straalt je toe. Geen sombere donkertes. In de winter bekruipt mij het gevoel dat ik in een onderzeeër kunstmatig wakker word door mijn wekkerradio. De dag zelf is er eigenlijk nog niet aan toe, maar de plicht roept. En zo wordt je geconfronteerd met de abstractie van tijd die de mensheid bedacht heeft om de wereld te begrijpen en draaiende te houden. Ik ga nu niet verder in op A- of B-mensen, maar in op de essentiële ingrediënten om je dag mee op te starten, en wel de belangrijkste: ‘een warme douche’.
Niets is fijner dan opstaan en te genieten van geurende koffie vanuit een warme volle bundel water uit een douchekop. Spetter, spatter, spater… ik bespaar niet, ik kom een paar druppels later…
Deze gedachte werd vanmorgen ruw onderbroken door een knipperend display van mijn HR-CV-ketel: ‘jammer joh, geen water & geen druk, sorry bel maar een monteur’. Het was 8 uur. Ik bel mijn huisbaas, dat wordt gezegd op de site, ik krijg een servicemedewerker met vriendelijke stem (gelukkig, dat was een meevaller) aan de telefoon. Ze zou alles opschrijven in een e-mail en die dan direct doorsturen naar het hoofdkantoor. Het hoofdkantoor zou mij terugbellen. Heel fijn. Top. Ik zorg dat alles goed bereikbaar is voor de monteur en ga zitten wachten naast mijn telefoon. Gelukkig is dat een mobiele telefoon, dus ineens vraag ik me na een halve dag af, waarmee ‘het hoofdkantoor’ zo druk kan zijn dat ze mij niet terug hebben gebeld.
En wat blijkt… één uitspraak met onvervalste westfriese tongval aan de telefoon zei voldoende: “Ja, sorry, ik snap het ook niet, ik zal eens de mailbox controleren, maar weet u wat u wel kunt doen? U kunt gewoon zelf direct een afspraak maken met de monteur, hoor, heeft u het nummer?”.
Tuurlijk… staat op de sticker, maar ik dacht…..

Fotograaf Andrew Zuckerman vroeg zich dat af. Hij reisde de hele wereld af en liet ’s werelds 50 grootste mensen in de politiek, kunsten, religie en bedrijfsleven (ja, ook ‘onze’ Dick Bruna) deze vraag voor de camera beantwoorden. Een stijlvol boek met mooie portretten en quotes als resultaat. Maar of het ook hét antwoord is? Het inspireert in ieder geval, of kan dat niet? Want “Inspiration is for amateurs”…
Bekijk de trailer hier en de ‘achter de schermen’-docu bij Apple.

Zo zou je het boekje noemen als het opnieuw zou worden uitgegeven. Tussen andere prularia vond ik op een vlooienmarkt een uitgave uit 1934 van het Handboek voor Kampeerders door de NKTC. Even wat mooie quotes, bruikbaar voor als men met minder fervente kampeerders vakantieplannen maakt:

Kampeeren is een sport; géén middel voor een ander doel, maar doel op zich zelf. Het is dè sport van den natuurliefhebber. De natuurliefhebber zoekt direct contact met de natuur, hij wil haar niet slechts zien, hij wil zich in en door haar opgenomen voelen.
[…]
Bij een kampeertocht vormt het ontdekken van een nieuwe kampeerplaats, die nog niet in de Lijst van Kampeerplaatsen voorkomt, een der grootste genoegens. De tocht wordt er veel romantischer door als men van te voren niet weet, waar de tent ’s avonds zal komen te staan.
[…]
Kan men tegen wind beschutting vinden van bosch, struikgewas of een heg, dan verzuime men niet zulks te benutten.
[…]
“En als het dan eens gaat regenen?”
Vaak hooren we deze vraag door leeken stellen en dat op een toon, alsof ze zeggen willen: “Nu heb ik je toch. Dàn is immers kampeeren onmogelijk?”
Mijn antwoord is kort en nuchter: “Dan trek je een oliejas aan.”
[…]
De man behoeft het kampeeren na z’n huwelijk niet op te geven, zijn vrouw vergezelt hem, waardoor de geest van kameraadschap — in het dagelijksch leven wel eens in de verdrukking — weer meer tot uiting komt. Als waar kampeerder zal de man voor de keuken blijven zorgen, waarmee hij zichzelf niet alleen een genoegen doet, maar ook zijn vrouw!

Ooit besloot de kerk dat het slim was om Pasen zo rond het reeds bestaande Germaanse lentefeest te vieren. Slimme marketing. Mensen waren al gewend aan het vieren van feesten met vuren, hazen en eieren. Je koppelt als Paus daaraan de viering van de verrijzenis van Jezus Christus. Denk je als goed heidense Germaan het voorjaar een goed welkom te heten, blijkt je feestje stiekem te zijn afgepakt door het Christendom die zegt dat ‘Zijn Zoon’ uit het graf gestapt is: held.
Zodoende zitten we met Pasen eerst in de kerk, hebben we volgens goede Nederlandse traditie twee feestdagen erbij waarbij we paasbrunchen, eieren zoeken, naar de Paus luisteren en napraten over de Mattheus Passie onder het genot van gebraden kip en een overvloed aan kippen- en chocoladeeitjes. Prima. Over een half millennium zijn er vast weer nieuwe dingen die we erbij vieren.
Zo hebben we in de polder als eigentijdse traditie vanuit het Consumentisme ingevoerd dat de brunch wordt afgesloten met de ‘wie het eerst zijn chocoladeverrassingseitje op heeft gegeten én de inhoud van het ei op de juiste wijze in elkaar heeft gezet’-wedstrijd. Degene die gewonnen heeft plopt vervolgens het dopje van het gele ‘binnenei’ de wijde wereld in. Dit vergt enige kracht en biedt de ander de mogelijkheid om net nog eerder de strijd te winnen.
Even los van mijn streven naar het standaardiseren van de gekleurde folie om die paaseitjes heen (rood = puur, blauw = melk, geel = wit, licht-geel = ‘met advocaat’, groen = hazelnoot etc.) wil ik even mijn zorg uiten over het feit dat de verrassingseieren tegenwoordig ook aan de EU-normering zijn aangepast. Die Eier für Kinder met een verrassing zijn voorzien van waarschuwing dat het onverstandig is ze zonder toezicht toe te dienen aan peuters tot drie jaar. Dat lijkt logisch, maar blijkbaar niet voor iedereen. Gevolg is wel dat de dop van het binnenei niet meer los zit, maar ingenieus genoeg open scharniert en vast zit aan de rest van het plastic ei. Het is natuurlijk ook best vervelend om een dop met enige snelheid in je ogen te krijgen of in een speelse bui half in te slikken (’het was zo’n mooi Paasfeest…’) Maar zo leren die peuters nog minder en komen we niet echt verder met nieuwe tradities. Het afsluitende plop-geluid van de verrassingseiwedstrijd zal nu vervangen moeten worden door een ander geluid, maar ja.. een klop op de tafel of een bepaalde kreet als “Jèh”… klinken ook niet overtuigend. Dus we broeden komend jaar nog op een alternatief. Uw suggesties zijn welkom.

Achteruitkijkend door m’n spiegeltje vulde ik de tijd op in de stadsfile. Naast mij in de tegemoetkomende rijbanen had zojuist een kettingbotsing plaatsgevonden met blikschade, heel veel blikschade. Het zorgde voor een kleine chaos en oponthoud.
Daar hadden de inzittenden die ik vanuit m’n spiegeltje aanschouwde, duidelijk geen last van. Ik heb een zwak voor ‘mooie kentekens’ als 66-HHH-5 en ik weet inmiddels via een autosite dat de bestuurder voor hetzelfde geld (inclusief de BMP) een aardig vrijstaand huisje had kunnen kopen (inclusief de k.k.). Voor het gemak noem ik de bestuurder van de twee jaar oude Porsche 911 Targa 4S Gert van de Berg en de passagier Maarten-Jan van Steenbergen. Geen idee wat hun werkelijke namen zijn, maar ze passen prima. Eerder kwamen ze van rechts en besloten ze recht op voorrang te hebben, terwijl ik op een voorrangsweg reed. Alsof je sociaal rijgedrag mag compenseren met de aanschafprijs van je auto.
‘de Berg’ in overdadig overhemd belt met z’n witte iPhone aan z’n linkeroor en MJ zonder das dit keer, met z’n Blackberry rechts. Ze belden tegelijk, wat een aandoenlijk tafereeltje opleverde. Misschien dat ze met elkaar in een conference-call zaten, omdat ze natuurlijk te laat kwamen voor de afspraak met ‘die Belgen’.

De heren waren evengoed geluimd. Vermoedelijk hadden zo net een deal gesloten en konden nu ook leveren aan heel Azië. Zoiets zakelijks. Iets wat ‘op de zaak’ waarschijnlijk ‘De Zijderoute’ is gaan heten: “Subliem! Champagne op de Zijderoute!” In ieder geval waren ze met hun gedachten duidelijk elders dan op de weg. MJ dacht al aan z’n toekomst bij ‘de zaak’ als ‘de Berg’ in Spanje gaat rentenieren. Z’n opvolging was nu een feit. ‘De Berg’ fantaseerde over z’n Maserati Quattroporte als cadeautje voor al het werk.

Het stoplicht sprong op groen en met stuivende wielen schoot de 911 (energielabel F) langszij en verdween de snelweg op. “Wat doe ik verkeerd?” dacht ik vanuit m’n trouwe 206je (energielabel C) die netjes afremde voor de flitspaal.

Gek, in tijden dat zelfs de overheid meer beweging promoot, is deze stoel die de werelden van de bureauzitter en de sporter combineert, nooit een succes geworden.