Een avond goed gelachen.

“Oké. Wacht. We beginnen opnieuw.
Hoe gaat het met je?”

Na deze avond zal ik bij ieder Nokia die afgaat moeten denken aan skischansspringer uit Finland en bij IJsland niet alleen aan spaargeld, maar aan een vrolijk zomers nummer waar ik even de titel niet van terug kan ‘googlen’.
En weet ik eindelijk het juiste antwoord op de vraag tijdens een van m’n eerste sollicitaties: “Als je een dier zo zijn, welk dier zou dat dan zijn?” Een Lijger. Het dier dat zich in groepen wil begeven terwijl het het liefst alleen is.

Aan een stuk door onverveeld, goed doordacht en leuk: Paulien Cornelisse gezien op 25/11/08 in het comedytheater in De Nes te Amsterdam.

De zin “Als jij Happy Birthday in het openbaar zingt, moet je eigenlijk rechten betalen aan Disney….” is toch iets om over na te denken.

IDFA 2008: RiP: A Remix Manifesto.

Muziekproducer Girl Talk speelt een promintente rol in de Canadese documentaire van Brett Gaylor die het vraagstuk behandelt over de copyrights van originele elementen die in mash-ups worden gebruikt. Middels het Manifesto wordt gesteld dat de gevestigde industrie - met name Disney en Warner Bros. - het creëren van nieuwe muziek tegenwerken. Hoe redelijk is zo’n systeem van auteursrechten in een tijd waarin de consument zelf steeds eenvoudiger in staat is om zijn creatieviteit te delen? Onder andere Cory Doctorow (boing boing), Lawrence Lessing (oprichter van Creative Commons) en Gilberto Gil (minister van Cultuur in Brazilië) beantwoorden deze vragen. Na het zien van de documentaire ben ik ervan overtuigd dat er iets moet veranderen, maar welk model wel werkt, zodat bijvoorbeeld artiesten betaald krijgen, wordt niet helemaal duidelijk.

Uiteraard gaat het maken van de documentaire door met bijdragen van het publiek op de site opensourcecinema.org.

Tijdens een beurs in Utrecht met veel fotografie-gadgets een lezing bijgewoond van sportfotograaf Klaasjan van der Weij. Een reeks aan mooie beelden en geluksmomenten schieten voorbij. Het opmerkelijkste commentaar was desalniettemin:

Van de redactie kreeg ik door ook beelden te maken van het BMX’en. Ik heb niks met BMX. BMX’en is dat volwassen kerels racen op fietsjes waarvan je ze haast zou verdenken dat ze die van het schoolplein hebben geroofd. Kijk: hier een beeld van eentje die tijdens de race gevallen is. Moet ik nog meer vertellen? Hij ligt daar; op de grond, net van z’n vouwfietsje gevallen.

en nog meer woorden van wijsheid

Als je daar niet mag staan, dan vraag je of je daar mag staan en als je daar niet mag staan, dan ga je onderhandelen of je er dan toch niet mag staan, en als je er dan uiteindelijk toch niet mag staan, wat doe je dan? Dan ga je er gewoon staan.

Over miscommunicatie en dat vrouwen de oorzaak van alle oorlog zijn.

De man zijn die jij maakt dat ik me voel
Je lijf, het aller-prachtigst
Niet wat ik bedoel
Ik wil hoe dan ook die man zijn
De man zijn die jij maakt dat ik me voel

— Acda en de Munnik (Die man zijn)

Dan mag de Goliath de naam hebben de grootste te zijn. Deze Robin Hood heeft toch iets meer sfeer en bezieling. De verfijnde houten constructie, de schijnbare eenvoud en het geluid maken je hem beleven als een rollercoaster die de tijd van de postkoets nog heeft gekend. De rit is spannend, verrast je maar het spektakel is niet geforceerd door het inbouwen van overdreven afdalingen. Het is voor mij de beste rollercoaster van Flevoland.

Voorzichtig de snelweg en daarna de rivier oversteken. Online is een herboren versie van deze arcade classic in flash te spelen, inclusief dezelfde sound en eenvoud als het origineel.

PS.
Ze doen ook in pacman

Binnenkort maar eens een wii-kent-de-msx2-arcade-nog-avond organiseren. Echte joysticks en bliepgeluiden gegarandeerd.

Bij de google-tocht naar een andere titel song, kwam ik deze tegen. Pas gezien. Dit is de soundtrack van een hele goede film met een lange nagalm.

Andere song ‘Guaranteed’

I knew all the rules but the rules did not know me guaranteed

“Met de techniek uit Amerika - we hebben de rechten voor heel Europa - maakt u een wereldreis. Een groepsreis welteverstaan: we eten gezamenlijk: het ontbijt, de lunch en het diner, dat doen we dus samen, zo ook de workshops.” Binnen korte tijd zitten we na de wervelende woorden van captain Leo en purser Dora met een dozijn in een zeecontainer en ervaren de gevolgen van een ruimtereis door de Viewmaster en geluidseffecten. Geen workshop panfluitsnijden of zeehondjesknuppelen helaas. Wel de wetenschap dat niets meer hetzelfde is nadat de ovo is langsgeweest. Een leuke voorstelling de View-o-rama tijdens het Over ‘t IJ festival.

Het was ons al opgevallen dat er weinig recensies waren van de vrijdagavond, maar de heren trokken zelf al de conclusie: het weer zat vrijdag niet mee en het samenspel ging deze avond veel beter. De opening door de vier akoestische gitaren met covers van popgrootheden vormde de aftrap voor een veelbelovende avond. Acda en De Munnik openden met nummers als ‚Waar was je dan?’, ‚Niet of nooit geweest’, ‚Dan leef ik toch nog een keer’ en de nummers over Herman. Meezingen met de weemoed, gespeeld door een enthousiaste band die er duidelijk lol in hadden en dat aangevuld met droge opmerkingen van Thomas Acda. Persoonlijk ben ik geen fan van Van Dik Hout, de band die volgde. Ik ken ze alleen van ‚Het is zo stil in mij’ een prachtig nummer maar andere nummers vind ik snel zeurderig klinken. Van De Dijk had ik nog last van een nasmaak. Bij een vorig optreden in Den Haag klonken ze verre van overtuigend, maar dat is bij deze helemaal goed gemaakt. Het zijn veteranen en zetten een show neer met uiteraard ‚Dansen op de Vulkaan’ maar ook een mix van Surinaamse ritmes en teksten. Alleen het einde. Dat was nogal plots.

Acda en de Munnik, Van Dik Hout en De Dijk
Java eiland in Amsterdam, 28 juni 2008.

Met koptelefoons onder de Dom volgen we een audiotour die met een korte scène de stand van de relatie schetst tussen Engels Sam en Utrechtse Sam. Ik zal niet alles verklappen, want het onbekende maakt het juist spannend.
De stad gebruiken we als middel om te bemerken wat er aan de hand is tussen die twee. Dwalend door de stad met verrassende middelen, internetcafés, telefooncellen en duidelijke tekenen (aan de wand?) eindigen we met een heus keuzemenu van momenten. De rest mogen we zelf bedenken. Sam & Sam-day: Een moment kiezen om los van de sleur praten en luisteren. Kortom: communicatie.