De gevolgen van een openbaar toegankelijk internet… al bijna 58000 keer bekeken! Ritsie pie ritsie pa ritsie pom.
Een.. eh.. liefdeslied aan zangeres Gabry!

Met dank aan Marc.

De regisseur van de documentaire Helvetica, is ook het brein achter de documentaire Objectified. Gary Hustwit duikt in de wereld van industrieel ontwerp en voert de kijker mee door de gedachtes van kopstukken die werken voor Apple, IDEO, Smart en BMW over verleden en toekomst van ontwerp. Dat het goed is als het niet opvalt. Dat het steeds minder ontwerpen waarvan aan de buitenkant direct duidelijk is waartoe het dient. Dat het niet alleen om gebruik, maar ook om efficiënte massaproductie gaat. Dat men bewust moet zijn van de omgeving en de gebruiker en natuurlijk het milieu. Verwacht geen ontzettende diepgang. Wel mooie beelden en goede montage. Helvetica was beter, maar Objectified is evengoed een mooi overzicht met ware uitspraken. Gewoon een keertje kijken, al is het alleen al om erachter te komen waar dat randje nou voor is bij Japanse tandenstokers.

Lees een uitgebreide review op core77 (en)

In het jaar van Darwin wordt door de VPRO, Teleac en het Vlaamse Canvas een indrukwekkende documentairereeks geproduceerd. Op de klipper De Stad Amsterdam volgen zij dezelfde route als The Beagle, het schip waar Darwin op voer. Als liefhebber van reisverhalen heb ik net de eerste afleveringen bekeken op de site en ben benieuwd naar de volgende, in totaal 35! Iedere zondag om 21u20 op Nederland 2.

Alkmaar, aan de rand van de overkant van de binnenstad. Een stapel wooncontainers vormt aan het einde van de avond het tafereel van een aantal jonge mensen die bij elkaar in een flatgebouw wonen. Door de ogen van de saai bevonden Marieke de Boer (’haar laatste werkgever was juist erg tegen daten op de werkvloer. Nu zit ze thuis, naast vrijgezel nu ook werkloos’) zien we de levens van haar buren. Ze is een goede toeschouwer, analyseert feilloos, totdat ze zelf ongewild de aandacht trekt…
Een prettige voorstelling om naar te kijken. Hoewel ik moeite had de verbindende lijn te vinden, worden de kleine drama’s mooi neergezet, bovendien begeleid met melancholische klanken van een accordeon….

Ondertussen op de derde wordt opgevoerd tijdens De Karavaan door theatergroep De Heiploeg

Inmiddels heb ik het boek van creatief-denken-goeroe De Bono aangeschaft: ‘Zes denkkaders‘ met in het klein eronder ‘om met informatie om te gaan’. Het biedt technieken om je te focussen in de informatiechaos van tegenwoordig en je dus niet zomaar te laten afleiden. Aangezien de stapel leeswerk steeds maar toeneemt, leek me dit toch een zinvolle investering. Het ligt nu bovenop een ander boek ‘Invloed‘ met in het klein eronder ‘de zes geheimen van het overtuigen‘. Het geeft inzicht in de techniek waarmee mensen worden beïnvloed door gebruik te maken van hun ‘impulsieve volgzaamheid’.

Wat is er toch met het getal zes? Waarom weet ik nu dat het het atoomnummer is van koolstof en het eerste getal uit de Rij van Padovan? En dat Mexico Ethiopië te hulp heeft geschoten tegen de Italiaanse invasie van 1935?

In de documentaire Young @ Heart uit 2007 van regisseur Stephen Walker over een bejaard Rock-koor uit Seattle liggen droefenis en blijheid soms dicht bij elkaar en komt het soms erg dichtbij.

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can’t sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

— Coldplay (Fix You)

Maar de leden van het koor stralen bovenal plezier uit, hebben passie voor het zingen, zorgen voor een innerlijke glimlach.

Deze week meer over de ’snipper’ van het totale aanbod aan films die we gisteren heb gezien in Rotterdam tijdens het filmfestival:

Geslaagde selectie, op de laatste film na en als rode draad hadden we bedacht: jonge kinderen in de hoofdrol.

Toen ik het filmpje een paar jaar geleden bij de Bright uitpakparty zag, waarbij studenten hun nieuwe vinding met succes onderworpen aan de storm-test, heb ik hem besteld: de Senz paraplu. Ik deelde de frustratie met de ontwerper om steeds een paraplu weer weg te moeten gooien door de gevolgen van een windvlaag. En aangezien regen en wind in ons klimaat vaak als combinatie voorkomen, leek dit dé plu.
Ondanks de toegeschreven kwaliteit is mijn eerste Senz gesneuveld, afgebroken. Een tijdje heeft deze stukkende plu in de kast gelegen, totdat ik me bedacht dat er garantie op zou kunnen zitten en het opnieuw kopen van een paraplu bij de kruidenier voelde als ‘terug bij af’. Na een vriendelijke mailwisseling heb ik m’n stukkende plu gratis per post verstuurd (ooit wel eens een plu op de bus gedaan?) naar Senz HQ en binnen een maand kreeg ik een gloednieuwe Senz toegestuurd.
Bravo!

De gitaar laat de dromen huilen
Het snikken der verdoolde zielen
ontsnapt uit haar ronde mond.
En zoals de tarantula
weeft ze een grote ster
om te jagen op zuchten
die drijven op haar zwarte
houten waterput.

—- Federico García Lorca (Gedicht van de cante jondo tijdens optreden van Eric Vaarzon Morel en Gijs Scholten van Aschat)

Het was een mooi optreden: de combinatie van de voordrachtkunstenaar en de meestergitarist die gedichten vertolken van Spaanse en Portugese dichters over het nietsdoen, de liefde en erotiek.

In zo’n theaterzaal is ook publiek aanwezig. En of je wilt of niet, gebeurt er altijd wel iets waar je dan als artiest iets mee moet, of je wilt of niet.
Zo wilde iemand net iets te hardop een gedicht ‘lollig’ afmaken. “Als u iets zegt, mevrouw, dan doen wij daar natuurlijk iets mee…”, zei Scholten van Aschat nog fijntjes, toen ze een gedicht van Alberti

uit die gitaar een paard,
uit dat paard een neus,
uit die neus een

hardop in het publiek met ‘bril’ afmaakte, refererend aan de bril dat in het shirt van Scholten van Aschat hing.
“Nee, mevrouw, nee.. geen bril… uit die neus kwam…een..”

boogkromme fallus,
bakkebaardige boomlange bokkefallus.
Ban wie is die bakkebaardige
boogkromme boomlange bokkefallus,
die sprong uit een neus,
die sprong uit een paard,

Waarbij de eerste regels van het gedicht nogal beeldend voor de dame in kwestie werden uitgevoerd. Les geleerd.

En iedere artiest pakt het op een eigen manier aan. Daar waar Scholten van Aschat speels een kuchende man op de eerste rij zijn glas water aanreikte, hield Vaarzon Morel abrupt in het stuk op met de strenge opmerking ‘of die mijnheer even kan ophouden met dat irritante ritselen van dat snoepjespapier? Heb je geen verstand of zo…’.

…en bedankt.

Druilerige muziek met teksten die neigen naar Spinvis (zelfde label) op af en toe een valse noot. De band Roosbeef uit Duiven (zet ‘m op) komt deze maand uit met een album: “Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten’

En toen jij het uitgemaakt had
En toen jij het uitgemaakt had
Heb ik mij donorkaart ingevuld zodat er niemand nog meer met mijn hart speelt.
[…]
Ik ben m’n oog op jou verloren.
Jij bent je oog op mij verloren.
Je doucht voordat je gaat,
Je bent geëmigreerd naar een ander hart,
Je bent geëmigreerd naar een andere stad.

— Te heet gewassen (Roosbeef)