Als je toepen hebt gezien dan is een wandeling naar het nabij gelegen dorp een welkome afwisseling. Op een kwartiertje lopen komen we een aantal kinderen tegen die buiten zitten. We willen ze oprecht plezieren met post-it blaadjes - moet je hier eens proberen - en worden prompt uitgenodigd voor de thee.
Binnen in het lemen huis staat ons een vers kop muntthee te wachten. In de hoek een tv met satellietontvanger met Arabische soaps. Het is prima. We drinken wat en misschien kunnen we nog een aantal woorden wisselen en dan gaan we.
Maar nee. Binnen een paar minuten wordt het schamele vertrek gevuld met vier Marokkaanse jonge dames en twee peuterbroertjes. Van nietsvermoedende toerist staan we ineens in het middelpunt van de belangstelling. Zes paar ogen staren ons aan en beginnen van alles te vragen en zich vooral af te vragen. Iets wat zelfs aan de Nederlandse koffietafel toch zeer ongebruikelijk is: “Waarom ben je nog niet getrouwd?”. “Hebben jullie écht geen kinderen?”. En met onze antwoorden nemen ze geen genoegen en bieden zich spontaan aan. Lekker dan. Een ontspannen kopje thee zit er niet in.
“Mercredi??” wordt er ineens gesteld. Een van de dames wil graag wat Nederlands leren. Zij spreken Frans en - waarom toen Duits niet laten vallen?- ik niet echt. Toch komen we er met handen en voeten uit. De vocabulaire is op verzoek naast ‘Kijken, kijken, niet kopen’, binnen het half uurtje theedrinken aangevuld met de meest noodzakelijke woorden voor diepgaande conversaties: ‘Woensdag gehaktdag’, ‘Wachten’, ‘Schoenen’, ‘Glas’ en ‘Een momentje alsjeblief’.
We gaan maar blijkbaar neemt de jonge dame toch geen genoegen met de ruilhandel thee-voor-Nederlandse woorden. Boos springt ze op en rent naar het washok. Of doen ze dat altijd in Marokko?

Zittend op twintig kamelen hebben we de zandbak van Marokko wel gezien. De onmetelijkheid wordt ruw teniet gedaan door een gsm-mast in de verte en een paar jumbo-tenten voor de toeristenkaravanen. Echte karavanen zoals uit de tijd van Lawrence of A. zijn er immers niet meer. Iets wat deze bezigheid bij nader inzien nog onzinniger maakt. Behalve een rauwe reet van het schuren op het zadel wordt het raadsel ‘vrouw’ ook niet echt opgelost tijdens de discussie op kamelen.
Het onderwerp was door de praatgrage vrouwelijke leden van de groep toch al snel op ‘mannen’ gebracht. En zittend op een kameel is er geen ontkomen aan. De discussie gaat vooral over ons en met veel moeite en tegengas ook door ons gevoerd, soms. Voor vrouwen is blijkbaar overzicht en helderheid nodig. Hoe duidelijker, hoe beter, ongeacht of het klopt. Ook al zullen we de indeling nooit begrijpen, vinden wij mannen het prima, want vrouwen hebben altijd gelijk en beter enige houvast dan niets. Dus bij deze in volgorde van afschuw, volgens de vrouwen:

• Mannen met boten
• Mannen met hobby’s
• Mannen met treintjes op zolder
• Mannen met baarden
• Mannen met cabrio’s
• Mannen zonder mening
• Mannen zonder sokken in schoenen
• Mannen met witte sokken in sandalen
• Mannen met een verzameling
• Mannen die twijfelen
• Mannen op een berg
• Volgzame mannen

Zelfs een meereizend exemplaar van de Viva over foute mannen heeft mij verder geen achtergrondinformatie verschaft over deze indeling, maar ik zal nooit een boot kopen, terughoudend zijn met mijn postzegelverzameling Nederlands Koninkrijk sinds 1976 en ik ben nog even aan het dubben over de beklimming van de Kilimanjaro volgend voorjaar of toch maar niet…

Wat zit hier achter?

Er zijn van die vakanties dat je op een avond ergens op een Marokkaanse hoogvlakte je tent hebt opgezet. Het is vijf uur ’s middags maar donker en het is koud. De ondersteunende ploeg Berbers heeft hier ervaring mee en gaat om een vuurtje staan dansen, want bewegen is niet alleen gezond, het warmt je ook nog eens op en als je er lol in hebt, vergeet je het helemaal om het koud te hebben.
Tijdens dit warmte-ritueel, dat dus niet zo zeer traditioneel maar eerder functioneel blijkt, wordt er gezongen. Een vraag- en antwoordzang. Een voorzinger begint en krijgt antwoord van de rest. Tot zover niets aan de hand.
“En nu jullie…”
Uh, wacht. En daar begint de discussie onder de Nederlanders welk lied er wordt ingezet. Eerlijk. Het is niet voor niets dat hele Aziatische volksstammen ‘Vader Jacob’, ‘Kort Jakje’ of ‘Ik zag twee beren’ vol trots kunnen zingen. De traditie van het zingen houdt bij ons rond de kindertijd op (een akela of hopman daargelaten) en instinctief wordt er toch op oudere leeftijd teruggegrepen op ingesleten gewoontes.
Daar wilden we Marokko toch voor behoeden. Geen ‘Vader Jacob’. Maar wat dan wel?.. kent iemand de tekst van, god hoe heet dat nummer… nnnneeh nnneaah neeeh.
Het probleem bleef onopgelost (more…)

Terug uit de woestijn, de bergen, land van leem, oases van rust en steden vol hectiek.

Bekijk alle foto’s

Brussel. Het vliegtuig naar Casablanca vertrekt vanuit België. M’n afritsbroek en het feit dat de reis vanuit Nederland inmiddels langer duurt dan de feitelijk vlucht maakt mij voor even een reiziger die continu op weg is. Als reiziger kom ik Joop tegen. Joop uit het Westland. Hij doet in paprika’s. Niet alleen zijn getaande gezicht, ook zijn doen en laten, verraden een man met geschiedenis ergens begin zestig bezig met een leven na z’n eerste huwelijk en familiebedrijf. Ooit een miskoop gedaan in Frankrijk, geld weg. Het heeft hem alerter gemaakt en nu een plan in Marokko: “In Nederland is het haast niet meer te doen met al die regelgeving en kosten voor energie en mensen. En die Marokkaanse vrouwtjes werken het hardst. Daar heb ik respect voor. En het is een prachtig land, prachtig weer, omgeving is mooi en mooie vrouwen…begrijp je?”, sluit hij af met een ondeugende blik.
De vlucht is een uur vertraagd. “Typisch Marokkaans, ze zijn niet precies en houden zich niet aan de afspraak”.
Hij bestelt ons twee Belgische blikjes bier. Een half litertje op de middag. Moet kunnen. Haast wekelijks pendelt hij op-en-neer, ‘kent’ de dienstbare Belgen van het barretje naast de gate. ’s Avonds in ‘casa’ een afspraak met komkommer-lui uit Frankrijk. Maar komkommers is eigenlijk niets, veel te waterig.
Als ik wil, mag ik met hem meerijden vanaf de luchthaven: (more…)

Terwijl banken wankelen, hypotheekrentes omhoog gaan en huizenprijzen naar beneden, bekende mensen verongelukken, een hotel affikt in Volendam, het record bh’s-losmaken-met-een-hand-binnen-een-minuut is verbroken en de enige zekerheid lijkt te zijn dat de film van Dries Roelvink toch in première gaat, ben ik twee weken wandelen in de woestijn.

(en ik weet dat er een uitknop op de tv zit, maar daarmee schijnt de zon nog niet)

Vier continenten met braaf asfalt, versteend lava, rotspartijen, heet woestijnzand en sompige polderprut hebben jullie als onafscheidelijk paar fier doorkruist.
Met aangesjorde veters, dubbel halverwege om het haakje en de lip rechtgetrokken weerstonden jullie moeiteloos de buien van buiten en het klimaat van mijn warme voeten.
Zowel de geborgenheid bij het aantrekken als de vrijheid van het uittrekken waren een waar genot.

De stappen met het vertrouwde gekraak van het gerimpeld leer bij iedere tweede stap werden laatst begeleid met het flappen van een verpulverende rechter buitenzool.

Jullie zijn eindelijk stuk genoeg om te worden gedumpt, afgedankt in een container met restafval.
Afgelopen.

Tijd voor nieuwe schoenen.

“Met de techniek uit Amerika - we hebben de rechten voor heel Europa - maakt u een wereldreis. Een groepsreis welteverstaan: we eten gezamenlijk: het ontbijt, de lunch en het diner, dat doen we dus samen, zo ook de workshops.” Binnen korte tijd zitten we na de wervelende woorden van captain Leo en purser Dora met een dozijn in een zeecontainer en ervaren de gevolgen van een ruimtereis door de Viewmaster en geluidseffecten. Geen workshop panfluitsnijden of zeehondjesknuppelen helaas. Wel de wetenschap dat niets meer hetzelfde is nadat de ovo is langsgeweest. Een leuke voorstelling de View-o-rama tijdens het Over ‘t IJ festival.

Donderdag was Gaudí-dag. Casa Batlló was ‘nieuw’ voor mij en zeker de moeite waard door bijvoorbeeld dit mozaïeken kruis op het dak.

vijf shirts, shorts, paar sokken, schoenen, broek 1, broek 2, camera, zonnebril, paraplu?, trui, tickets, uuh..