Vrijwillig overgehaald door V.-Piet stond ik op een zaterdagochtend in een theater te Aalsmeer aan de grootste kinderleugen mee te doen voor drie- tot zevenjarigen waarvan. Een kleuter in pietenpak stapt op me af tot hij een armlengte van me is verwijderd. Ik hurk door m’n knieën en toon me een ware kindervriend met de vraag: “Hoi, leuk dat je er bent, hoe heet jij?”. Waarop de verlegen ogen veranderen in gretige kijkers. Hij haalt z’n pietenpet van z’n hoofd, strekt z’n armen. Z’n mond gaat open: “Pepernoten!”.
Als wisselgeld heb ik hem gemaand een liedje te zingen - briljante vinding - en wel alle twee de coupletten van Zie ginds komt de stoomboot. De buit was binnen en de kleuter maakte rechtsomkeer naar z’n pa.

Later kwam de goedmaker: in de zaal tijdens de gepimpte Sinterklaas Fever (jawel, starring Discopiet) stapt een klein ventje voorzichtig op me af.. “mag ik naast je komen zitten?”

Leve Sinterklaas, laat hem ons niet ontglippen aan de kerstman en laat Piet gewoon lekker zwart zijn.

Hier nog wat bootleg beelden van de show.

Een chinees en een arabier,
een mongool en te veel bier,
rosé, een baco en wodka met lime,
gezellig gekletst, gedanst in ‘t geheim
taxi yes, 早上好, good morning
auw, duik m’n bed weer in.

Over toen we keken we naar the A-team, Knight Rider, Baywatch, Cheers, Der Alte, Derrick (meekijken dan), Tatort, Tour of Duty. Met die titelsong en die helikopter. “Dat was toch Paint it black”? van de Rolling Stones? ”
Het blijkt overigens dat de dvd’s met de serie opnieuw zijn uitgebracht maar zonder Paint it Black.
dus bij deze:

Bergruimte met bergen zooi. Zooi omdat het los van het oproepen van herinneringen verder nergens toe dient en het zal eigenlijk ook nergens meer misschien van pas komen. De tijd en het toeval zijn er domweg niet. En na deze beredenering van waarschijnlijkheid zijn er ineens genoeg redenen spullen weg te doen. Zo ook mijn eerste grote ‘investering’ na een zomervakantie en weekenden lang ploeteren in de kas. Een echte midi-set. Achter de sjieke goud-zwarte glans schuilen versleten componenten die cassettes afspeelden met gekopieerde top-40 hits en zelfgemaakte vakantiemixen en niet te vergeten mijn eerste compact disc. Het begroette me ’s morgens met een lichtblauwe ‘HELLO’ en zei gedag met ‘GOOD BYE’. In de tussentijd werd m’n kamer gevuld met het schijnsel van de equalizer. Nog één laatste foto dan, voordat ik dit als een zielloos brok bruingoed achterlaat bij verlaten videorecorders en verweesde afstandsbedieningen.

Ruimte.

The oak tree and the cypress grow not in each other’s shadow

— Kahil Gibran

Het moet een jaar of twintig geleden zijn. Uitgelaten begonnen we de rit naar Zwitserland. Bepakt en bezakt reden we met de Simca op weg naar onze vakantiebestemming. Met een mechanische ‘klak’ werd een beige audiocassette in de radiocassettespeler gestopt. Jengelende en een tikkeltje eentonige klanken van Sweet People vulden de auto. De zomervakantie was echt begonnen! De zon deed de temperatuur stijgen, maar wij luisterden naar kilometers muziek van bandjes uit de koffer en dit nummer hoorde daar onberispelijk bij.

Donker en heet was het, maar mijn zweetdruppels vergat ik toen een paar weken geleden in een tot stilte-sauna verbouwde Veluwse grot het standaard new-age repertoire ineens werd afgewisseld door datzelfde nummer, met diezelfde jengel! Ik dacht dat altijd dat de cassette te lang in de zon had gelegen en de hitte de muziek had vervormd. De muziek was bedoeld ter ontspanning, maar de beelden van wiegend gras, deinend water en zwevende vogels werden abrupt weggezapt door vakantiedia’s.

De beige cassette staat nu op m’n mp3-speler, inclusief jengel en warme herinneringen (maar met markering ’sla over in shuffleselectie’)

Ergens rond m’n zesde moet ik deze videoclip op tv hebben gezien en sindsdien zijn die monotone beat en de jankende synthesizer onlosmakelijk verbonden met het beeld van een paard in de sneeuw. Nu weet ik pas dat de berijder Jeanne d’Arc is. Heldin.
(more…)

Gitariste Montserrat Ardèvolraakte teleurgesteld in de inzet van de leerlingen en het gebrek aan respect. Ze stopte met het geven van gitaarles, maar vond in internet de mogelijkheid om toch haar kennis over te brengen en is begonnen met een online podcast Spaans klassiek gitaar. Ik heb m’n gitaar weer uit de koffer gehaald en stap voor stap de seis cuerdas beroerd.

Don’t be in a hurry with the guitar. Remember that this is a long, long journey. Enjoy every step!

• Robijnrood
• Zwart antraciete kater
• Zweet

I think it’s time we give it up
and figure out what’s stopping us
from breathing easy
and talking straight
they way is clear

— Glen Hansard (Lies)