Tweede kerstdag, zo’n dag zonder echte verplichtingen. Eindelijk dat boek uitlezen, of dat wii-spel uitspelen….

… of je band verwisselen. (more…)

Tiny en Lau zetten ieder jaar gezellig samen de kerstboom op. Niet tot ieders genoegen, blijkt al snel uit het ongenuanceerde taalgebruik van Lau.

(Uit een door SBS6 uitgezonden 4-delige documentaire Indianendorp over een Rotterdamse wijk)

“Dat wordt een wortelkanaalbehandeling voor tand 1-1″, was de diagnose die een aantal weken geleden uitgesproken werd door mijn tandarts, onvoorwaardelijk.
Vandaag zat ik voor de voltrekking van het vonnis. Het was ‘de andere’ tandarts die de mij hielp. Ik stel me voor en reik mijn hand uit. Van mensen die aan me zitten wil ik toch minstens hun naam weten. De reactie van de ontvanger is wat verrast en de naam wordt door het monddoekje heen gebrabbeld. Dit is een relatief jonge tandarts, in tegenstelling tot de assistente die - net als de tandartsstoel - meer dan twintig jaar de enige constante factor tijdens mijn tandartsbezoeken vormt.
Als toeschouwer - waarom zou je met mij praten als ik toch niet echt gezellig terug kon praten - ben ik getuige van twee collega’s die duidelijk niet gewend zijn om met elkaar samen te werken. (more…)

Geen idee of het eigenlijk aan De Nieuwe Dienstregeling lag, maar vandaag besloot ik weer gebruik te maken van het vervoer voor iedereen. In mijn geval betekent dat een streekbus. ’s Morgens liep alles soepel. ’s Avonds liep het minder soepel. De bus, ‘mijn’ bus, reed anders dan verwacht en sloeg de afslag over. Tien minuten later stond ik aan de rand van het pittoreske De Rijp op de bus-de-andere-kant-op te wachten. Een verlaten stukje nieuwbouwdorp. Het was duidelijk nieuw, het bushokje. “Jammer, dat ze weer die kaart vol kliederen” dacht ik nog. Met zwarte Edding stond op de kaart mijn woonplaats omcirkeld met daarbij geschreven ‘Bom’.
“Wie doet dat nou? Wat is de betekenis? Het zal toch niet?”
Ik werd afgeleid door een ouder stel met roltassen. Quasi nonchalant had ik nog m’n oortjes van m’n iPod zonder muziek in; een prima alibi om alles te negeren.
De man van het stel droeg een witte haardos en even overtuigende snor en leek verre van verward. “Ik ben een moslim, ik ben een moslim en ik loop door iedereen heen! We vernietigen de hele wereld! Dood! Dood! Overal Bommen!” Om zijn woorden kracht bij te zetten volgde een ferme trap tegen het nieuwe bushokje. Deze proef werd doorstaan maar de man vervolgde tegen z’n partner: “Heb jij je mobiel bij je! Daar kun je een bom in verstoppen! G****e De bus.. de bus opblazen”. Ik merkte dat ik ieder oogcontact vermijdde. Mijn oortjes werkte prima en stapte in de bus-terug. De overheid heeft aan deze man nog een hele taak om te voorkomen dat hij nog meer terroristische ideeën krijgt. Moest ik hier nu melding van maken? Potentieel terrorisme, radicaliserende uitlatingen en duidelijke aanwijzingen op een aanslag met religieuze achtergrond in een polderdorp?
De bus stopte op het kruispunt bij de kerk, zonder schade.
Ik zet even later de tv aan. Amalia’s juf kan het zo mooi verwoorden

“Als je lief bent voor een ander, is die ander lief voor jou!”

Er is nog hoop.

Onvermijdelijk feestmaand december.
Stond op met die blues.
Even moeten zoeken naar m’n glimlach.
Door gezelschapsbier, slappe lach of frisse wind.
Hoort wie klopt daar kind’ren, hoor die eng’len zeg: feliz navidad.
Het is december.
Dat is leuk.

Meer dan een jaar geleden stuitte ik in de iTunes-winkel op een live-album van twee gitaristen: “Hello, I’m Gabriela and this is Rodrigo and we’re from Mexico…. yeuuh…” Een duo dat van oorsprong in een metalband speelde. Gister waren ze in Amsterdam. Met percussief hoog ritmisch spel werden nummers als One van Metallica gespeeld of Diablo Rojo (filmpje hierboven). Blijkbaar kunnen ze eigenlijk geen minuut zonder gitaar. Vingervlug met een losse pols en een glimlach. In één woord: briljant. De Max-zaal van de Melkweg was vol. Tot volgend jaar.
One

Waarom van tevoren een prijs afspreken voor je diensten en het niet achteraf laten bepalen? De Britse band Radiohead bood hun laatste album tegen iedere prijs aan op internet. In Eindhoven mochten bezoekers achteraf bepalen wat ze wilden betalen en volgens het artikel in nrc.next is de trend ook aanwezig bij freelancers die daarbij afstappen van het aloude ‘uurtje factuurtje’. Interessant en ook een kwestie van vertrouwen….of is het wat een gek er voor geeft en neem je jezelf nog wel serieus?

Terechte winnaar van vele filmawards, deze korte film. Kon de tijd inderdaad af en toe even worden stilgezet en teruggedraaid.

Meer info op de site van Double Edge Films

Een korte analyse van deze Sint-Maarten-avond:

• het weer nodigt niet echt uit, regen is funest voor de doorsnee lampion
• ik woon aan het einde van een nieuwbouwwijk, maar wel met een hoge deurbeldichtheid
• in de verte zie ik kinderen met (bijna 1 op 1) ouders lopen (er is voetbal op tv, dus dat kan niet lang duren)
• de teksten zijn kort en direct: ‘Elf november eerste dag, dat m’n lampje branden mag: SNOEP’

Conclusie:

• er dreigt een overschot aan snoepgoed te ontstaan
• meer avonden sportschool

De tijd van doelloos zappen lijkt geweest. Dit weekend de tv aan de laptop gehangen en daar Joost opgehad. Voor de niet-nerds onder ons: Joost is een programma op de computer waarmee je heel veel - ze zeggen meer dan 15.000 - tv-programma’s kunt opvragen en bekijken. Het bestaat al een tijdje en is nog immer in ontwikkeling. (more…)