Zo’n druilerige middag. Je parkeert je auto op een vergelegen industrieterrein. Ik dacht nog: “Daarboven moet je niet je autosleutels uit je handen laten vallen.”, kijkend naar zo’n waterafvoer in het wegdek:
Uiteindelijk heeft het haakje van zo’n elastische fietsspin met wat geduld me een ingewikkeld logistiek probleem bespaart (What would Macgyver do?).
Ik had beter kunnen denken aan de zon.
Gezellig, een netwerkgebeuren met andere ‘nieuwe media’ bureaus in een bowlinghal met vijfhonderd ‘bekenden’:
- “Wij doen het nieuwe internet”
“Wat is dat dan?”
- “Web 2.0, helemaal nieuw, dan halen we content van andere sites en dat gebruiken we dan om iets beters te maken.”
“Wauw.”
-”En wat doen jullie dan?”
“Oh, wij doen Web 1.0, is weer helemaal terug.”
En waar het natuurlijk allemaal om draaide:
Celebrities:How To Bowl Like The Big Lebowski
Next time: practice… and bowl like Jesus.
Ik heb denk ik het record aan f*cking gutters heb gegooid. Geef mij maar de Wii…
Jawel. Na een gedegen voorbereiding en hoopvol duimen is hij er gekomen en gereden: De Bannetocht!
De route:
De helden:
Voor de volgende keer:
Vrijwillig overgehaald door V.-Piet stond ik op een zaterdagochtend in een theater te Aalsmeer aan de grootste kinderleugen mee te doen voor drie- tot zevenjarigen waarvan. Een kleuter in pietenpak stapt op me af tot hij een armlengte van me is verwijderd. Ik hurk door m’n knieën en toon me een ware kindervriend met de vraag: “Hoi, leuk dat je er bent, hoe heet jij?”. Waarop de verlegen ogen veranderen in gretige kijkers. Hij haalt z’n pietenpet van z’n hoofd, strekt z’n armen. Z’n mond gaat open: “Pepernoten!”.
Als wisselgeld heb ik hem gemaand een liedje te zingen - briljante vinding - en wel alle twee de coupletten van Zie ginds komt de stoomboot. De buit was binnen en de kleuter maakte rechtsomkeer naar z’n pa.
Later kwam de goedmaker: in de zaal tijdens de gepimpte Sinterklaas Fever (jawel, starring Discopiet) stapt een klein ventje voorzichtig op me af.. “mag ik naast je komen zitten?”
Leve Sinterklaas, laat hem ons niet ontglippen aan de kerstman en laat Piet gewoon lekker zwart zijn.
Hier nog wat bootleg beelden van de show.
In de fietsenstalling:
Waar gaan je heen?
- Ik ga naar Lotte. Ik ben jouw vriendin niet meer en jij mag niet mee.
….
Een jubileum-bruiloftsfeestje is reden voor een tussenstop. In een uur Van Franz Ferdinand naar ‘op de wijze van…’ en uiteindelijk een comfortabel bed.
A & N: Succes met de statiegeldflessen 
Beelden van het ‘waardetransport’.
De Engelse fotograaf Philip Toledano maakte na het overlijden van zijn moeder de fotoserie ‘Days with my father’ met korte teksten over de relatie tussen de fotograaf en zijn 98 jaar oude vader: een intiem, breekbaar, indringend en subtiel portret.
Een maand geen geblog hier. Niet om een specifieke reden maar domweg omdat de tijd vliegt als er genoeg te doen is thuis, onderweg en op het werk. Een instant update. Nieuwe werkplek: ‘we’ zijn verhuisd.
Meer blogs later, in retrospectief weliswaar; bij voorbaat excuus voor de antidatering antedatering.
Gitariste Montserrat Ardèvolraakte teleurgesteld in de inzet van de leerlingen en het gebrek aan respect. Ze stopte met het geven van gitaarles, maar vond in internet de mogelijkheid om toch haar kennis over te brengen en is begonnen met een online podcast Spaans klassiek gitaar. Ik heb m’n gitaar weer uit de koffer gehaald en stap voor stap de seis cuerdas beroerd.
Don’t be in a hurry with the guitar. Remember that this is a long, long journey. Enjoy every step!
De open vlag
Op het juiste moment,
tegelijk van diep naar hoogst
en weer dichtbij omlaag
afstand nemen, ruimte geven,
met elkaar de balans zoeken,
loslaten, eigen evenwicht hervinden
weer stevig vastpakken,
afsprong en
gelukt.
Het blijft een kwestie van timing en balans.
