Zo’n dag dat je merkt dat die nieuwe wekker op je mac het toch niet goed doet en dan toch zonder ontbijt naar je werk toe rijdt.

Zo’n dag dat je thuiskomt van je werk, je jas ophangt in het halletje en stapt in een plas water omdat je vriezer spontaan is gaan ontdooien.

Zo’n dag dat je eindelijk eens wordt opgebeld maar door een dame die voor een onderzoek wil spreken met de jongst aanwezige man over voetbal.

Zo’n dag dat je toch echt weer de krant niet hebt ontvangen maar helaas niet kan dreigen met niet te betalen, omdat het om een gratis proefabonnement gaat.

Zo’n dag dat je eindelijk weer eens je vriendin spreekt die niet eens taalt te laten merken dat ze je gemist heeft en of je haar gootsteen komt ontstoppen.

Zo’n dag dat je denkt al je online privé-identiteiten zorgvuldig te hebben gescheiden van je zakelijke bestaan maar je baas mailt of ze lid mag worden van je twitter.

Zo’n dag dat je boerenkool met worst wilt maken met ecologisch verantwoorde ingrediënten, maar de melk, spekjes en jus vergeet en dan maar een slappe pizza uit de diepvries eet.

Zo’n dag dat je eindelijk wil zeggen: “dit was was wat het was, ik wil je niet meer zien”, maar dan toch afspreekt om naar het concert te gaan.

Zo’n dag dat je eigenlijk die hele dikke winterjas had moeten kopen, omdat het waterkoud is, maar je moet wachten op wat geld uit IJsland.

Zo’n dag dat je leest dat het heel normaal is autistisch te zijn en darm- met maagklachten te hebben.

Zo’n dag dat je weet een persoonlijkheid te hebben die net iets minder voorkomt dan kleurenblindheid bij mannen, maar die nuance zie je toch niet.

Zo’n dag dat je cv al vijftien keer op een dag bezocht is door iemand met hetzelfde ip-adres als jouw computer, dat dat best zou kunnen kloppen en je eindelijk die spelfout ziet.

Zo’n dag dat je ineens wilt gaan geloven in Sinterklaas maar net de leugen van Piet zelf hebt afgeschminkt en die iphone zelf moet gaan betalen.

Zo’n dag dat je blijkbaar op een todo-lijst bent belandt van al je vrienden, zo’n todo-lijst die lang genoeg is om ergens volgend jaar afgestreept te worden.

Zo’n dag dat blijkt dat je toch die paar foute foto’s toch nog op het toestel van je moeder hebt laten staan die ze net mee heeft genomen op vakantie met haar vriendinnen.

Zo’n dag dat je beseft dat de tijd doorgaat en bij de zoveelste opmerking over zo’n dag ineens merkt dat het weer zo’n dag is…. geweest.

hoe gaan slapen
zonder gapen
tel ik schapen
ogen dicht
computerlicht
geen bericht
wie online
glaasje wijn
weer een nacht
vol gedacht
ken je dat
ben ‘t zat
stel je niet aan
onvoldaan
ogen dicht
zonder licht
hoezo bericht
ga toch offline
moe zijn
goede morgen
zonder zorgen

Vandaag rook ik de herfst over straat:
De frisse lucht over m’n gezicht ontkende zomer,
de transparante zonneschijn wist niets van winter.
Van binnen is het niet erg om buiten te zijn,
van buiten is het prettig binnen te blijven.
Niet onaangenaam gaat de herfstblues aan mij voorbij.

mag ik je vragen waarom
je ‘t zo keihard stelde
me uiteindelijk vertelde
waarom je me niet belde
nadat je gister meldde
genoeg van mij te hebben
gevoel weg te laten ebben
vond je dat ik ‘t niet waard was
of kwam het dit keer niet van pas
kan er niet meer tegen
dus scheiden onze wegen
of kan ik je nog bewegen
je anders te laten overwegen

Was het m’n deodorant toen ik
oncharmant rood verbrand op het overbemande strand
heel gênant door een hond bekant werd aangerand?

Vier continenten met braaf asfalt, versteend lava, rotspartijen, heet woestijnzand en sompige polderprut hebben jullie als onafscheidelijk paar fier doorkruist.
Met aangesjorde veters, dubbel halverwege om het haakje en de lip rechtgetrokken weerstonden jullie moeiteloos de buien van buiten en het klimaat van mijn warme voeten.
Zowel de geborgenheid bij het aantrekken als de vrijheid van het uittrekken waren een waar genot.

De stappen met het vertrouwde gekraak van het gerimpeld leer bij iedere tweede stap werden laatst begeleid met het flappen van een verpulverende rechter buitenzool.

Jullie zijn eindelijk stuk genoeg om te worden gedumpt, afgedankt in een container met restafval.
Afgelopen.

Tijd voor nieuwe schoenen.

Stil en ogenschijnlijk doelloos staart hij tussen de regels van zijn scherm.
De koffie van boven, de regen van buiten en het gesteun van tegenover hem, dragen het voorbijgaan van de dag.

Hij heeft het naast zich neergelegd als een onopgelost Zweeds raadsel.

Ze is weer thuis van op reis.
Mijn buurvrouw is oud en dus doof
De tv staat aan en het volume hoog,
ik hoor de gedempte bas-klanken van documentaires door de moderne muren heen.
Een eerste leven achter zich gelaten en doet nu de dingen die ze dus niet deed.
Geen gedempte verlangens door die vent meer of muren om tegen op te lopen.
Een tweede leven is begonnen voor het slapengaan.
Mijn buurvrouw is alleen maar een beetje doof.

Ik was al gewend aan het makelaarsjargon “originele stijlkenmerken” voor “weinig aan gedaan” of “levendige buurt” voor “geluidsoverlast” maar tijdens de zoektocht naar woonruimte valt het me steeds vaker op dat er in de advertenties niet alleen meer over de woning zelf wordt geschreven maar over de manier hoe je er kunt gaan leven. “Vanuit de keuken kunt u de tuin bereiken, u ziet zich al helemaal zitten met al uw vrienden gezellig barbecueën op een zwoele zomeravond franse kaasjes en rosé”. Dit is dus geen huis voor de bewuste kluizenaar die liever in z’n hangmat een biertje drinkt en een goed boek leest en liever geen buren heeft die elke avond met al hun vrienden tot diep in de nacht rosé drinken…
Tip voor de verkopende huizenbezitter: Makelizer, voor al uw wervende teksten.

Verzoening met het verleden
schept liefde voor de toekomst.