Een zwoelse avond met een verkoelende bries.
Ik wandel langs jouw voorbijkijken heen.
Met een terugblik beantwoord ik vluchtig jouw vragende ogen.
Even herras ik mijn pas en richt mijn schreden jouw kant op.
Voetje voor voetje nader je mij kittig hoe schattig.
Gevangen in je gracieuze spel verblijf ik staande.
Neigend de wandeling te vervolgen, doet jouw zachte aaisel dit wijken.
Geleid door gevleid en vlijtig gerij blijf ik aan je zij even zuchten.
Gewoel door je lange haren in spinsheid ontvangen, wordt wederaandachtelijk beloond.
Doorlopend gepoogd, keek ik terug bevangend door jouw majestueuze rusting en loop door.

Nagenietend van zonet spin je verder, zachtjes en ongezien de nacht onluikend.
Poeslief doen en zonder zonodig een voorbestemd later,

Blijken je ogen plots ongevragend en Birmees, je haren harig lang te laten.
Dat is wat je bent, de enig echte krolse bovenburense kater.

Verkrijgbaar in geheel Europa: de nieuwe reeks mokken met passende opdruk ter voorkoming van de vraag: ‘wat heb jij ook alweer in je koffie?’. Meer info

Een mens is een scheppend wezen.
Om te scheppen heeft een mens ruimte nodig.
Ruimte om te denken, te creëren en te delen.

En zo is er met schop en spade ruimte geschept en een nieuwe ervaring geschapen.

Dat er iets moois mag groeien onder de zon.

Met veel plezier.

Soms is het leven net een chocoladereep met hazelnoot
waar je zuinig aan en stukje voor stukje van genieten wil
met die laatste hap om je extra op te verheugen
die plots door onhandigheid
valt voor je open mond
op de grond.

Er wordt bepaald:
De galei vaart door
met de mast omhoog,
klimmen in het want,
de zeilen gespannen,
het valt niet mee, want:
een overdrachtelijke zware storm
geeft zelfs geen zuchtje wind.

In de documentaire Young @ Heart uit 2007 van regisseur Stephen Walker over een bejaard Rock-koor uit Seattle liggen droefenis en blijheid soms dicht bij elkaar en komt het soms erg dichtbij.

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired, but you can’t sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone, but it goes to waste
Could it be worse?

— Coldplay (Fix You)

Maar de leden van het koor stralen bovenal plezier uit, hebben passie voor het zingen, zorgen voor een innerlijke glimlach.

Niet gezond
voor te eten chips eten
oeps, een chipje valt
‘k zoek en vind hem de grond,
toch niet, gedver beetje taai.
Deze was dus van een week geleden
dat is niet gezond.

De gitaar laat de dromen huilen
Het snikken der verdoolde zielen
ontsnapt uit haar ronde mond.
En zoals de tarantula
weeft ze een grote ster
om te jagen op zuchten
die drijven op haar zwarte
houten waterput.

—- Federico García Lorca (Gedicht van de cante jondo tijdens optreden van Eric Vaarzon Morel en Gijs Scholten van Aschat)

Het was een mooi optreden: de combinatie van de voordrachtkunstenaar en de meestergitarist die gedichten vertolken van Spaanse en Portugese dichters over het nietsdoen, de liefde en erotiek.

In zo’n theaterzaal is ook publiek aanwezig. En of je wilt of niet, gebeurt er altijd wel iets waar je dan als artiest iets mee moet, of je wilt of niet.
Zo wilde iemand net iets te hardop een gedicht ‘lollig’ afmaken. “Als u iets zegt, mevrouw, dan doen wij daar natuurlijk iets mee…”, zei Scholten van Aschat nog fijntjes, toen ze een gedicht van Alberti

uit die gitaar een paard,
uit dat paard een neus,
uit die neus een

hardop in het publiek met ‘bril’ afmaakte, refererend aan de bril dat in het shirt van Scholten van Aschat hing.
“Nee, mevrouw, nee.. geen bril… uit die neus kwam…een..”

boogkromme fallus,
bakkebaardige boomlange bokkefallus.
Ban wie is die bakkebaardige
boogkromme boomlange bokkefallus,
die sprong uit een neus,
die sprong uit een paard,

Waarbij de eerste regels van het gedicht nogal beeldend voor de dame in kwestie werden uitgevoerd. Les geleerd.

En iedere artiest pakt het op een eigen manier aan. Daar waar Scholten van Aschat speels een kuchende man op de eerste rij zijn glas water aanreikte, hield Vaarzon Morel abrupt in het stuk op met de strenge opmerking ‘of die mijnheer even kan ophouden met dat irritante ritselen van dat snoepjespapier? Heb je geen verstand of zo…’.

…en bedankt.

We can’t go on together
With suspicious minds
And we can’t build our dreams
On suspicious minds

So, if an old friend I know
Drops by to say hello
Would I still see suspicion in your eyes?

—- Elvis Presley (Suspicious Minds)