Een vondst door De Vliegende Amsterdammer (van Robin) een filmpje van ongeveer tien jaar geleden.
De consipracy zou natuurlijk kunnen zijn dat de Vodafones van deze wereld achter het Europese landbouwbeleid zitten, en dat er daardoor minder kans is dat er altijd wel een boerderij met een boer met een telefoon is. Even los van de kwestie dat het aantal telefooncellen in tien jaar dramatisch is gedaald en vanaf volgend jaar waarschijnlijk nog sterker.
Onderweg zie ik jou in de weerspiegeling van mijn herinnering aan recente ogenblikken.
Met je kenmerkende grijns, frons van diepe gedachten of waterige ogen na het grote lachen. “Hé maat, ben jij er ook?”, roep je nog.
Je kunt er niet bij zijn geweest, maar geniet er zichtbaar van.Ga je morgen mee?
Tijdens een beurs in Utrecht met veel fotografie-gadgets een lezing bijgewoond van sportfotograaf Klaasjan van der Weij. Een reeks aan mooie beelden en geluksmomenten schieten voorbij. Het opmerkelijkste commentaar was desalniettemin:
Van de redactie kreeg ik door ook beelden te maken van het BMX’en. Ik heb niks met BMX. BMX’en is dat volwassen kerels racen op fietsjes waarvan je ze haast zou verdenken dat ze die van het schoolplein hebben geroofd. Kijk: hier een beeld van eentje die tijdens de race gevallen is. Moet ik nog meer vertellen? Hij ligt daar; op de grond, net van z’n vouwfietsje gevallen.
en nog meer woorden van wijsheid
Als je daar niet mag staan, dan vraag je of je daar mag staan en als je daar niet mag staan, dan ga je onderhandelen of je er dan toch niet mag staan, en als je er dan uiteindelijk toch niet mag staan, wat doe je dan? Dan ga je er gewoon staan.
In de fietsenstalling:
Waar gaan je heen?
- Ik ga naar Lotte. Ik ben jouw vriendin niet meer en jij mag niet mee.
….
Ochtendgloren, originally uploaded by beemsterman.
’s Morgens half negen. De mist trekt langzaam op en de zon schijnt. Klik.
Als je toepen hebt gezien dan is een wandeling naar het nabij gelegen dorp een welkome afwisseling. Op een kwartiertje lopen komen we een aantal kinderen tegen die buiten zitten. We willen ze oprecht plezieren met post-it blaadjes - moet je hier eens proberen - en worden prompt uitgenodigd voor de thee.
Binnen in het lemen huis staat ons een vers kop muntthee te wachten. In de hoek een tv met satellietontvanger met Arabische soaps. Het is prima. We drinken wat en misschien kunnen we nog een aantal woorden wisselen en dan gaan we.
Maar nee. Binnen een paar minuten wordt het schamele vertrek gevuld met vier Marokkaanse jonge dames en twee peuterbroertjes. Van nietsvermoedende toerist staan we ineens in het middelpunt van de belangstelling. Zes paar ogen staren ons aan en beginnen van alles te vragen en zich vooral af te vragen. Iets wat zelfs aan de Nederlandse koffietafel toch zeer ongebruikelijk is: “Waarom ben je nog niet getrouwd?”. “Hebben jullie écht geen kinderen?”. En met onze antwoorden nemen ze geen genoegen en bieden zich spontaan aan. Lekker dan. Een ontspannen kopje thee zit er niet in.
“Mercredi??” wordt er ineens gesteld. Een van de dames wil graag wat Nederlands leren. Zij spreken Frans en - waarom toen Duits niet laten vallen?- ik niet echt. Toch komen we er met handen en voeten uit. De vocabulaire is op verzoek naast ‘Kijken, kijken, niet kopen’, binnen het half uurtje theedrinken aangevuld met de meest noodzakelijke woorden voor diepgaande conversaties: ‘Woensdag gehaktdag’, ‘Wachten’, ‘Schoenen’, ‘Glas’ en ‘Een momentje alsjeblief’.
We gaan maar blijkbaar neemt de jonge dame toch geen genoegen met de ruilhandel thee-voor-Nederlandse woorden. Boos springt ze op en rent naar het washok. Of doen ze dat altijd in Marokko?
Zittend op twintig kamelen hebben we de zandbak van Marokko wel gezien. De onmetelijkheid wordt ruw teniet gedaan door een gsm-mast in de verte en een paar jumbo-tenten voor de toeristenkaravanen. Echte karavanen zoals uit de tijd van Lawrence of A. zijn er immers niet meer. Iets wat deze bezigheid bij nader inzien nog onzinniger maakt. Behalve een rauwe reet van het schuren op het zadel wordt het raadsel ‘vrouw’ ook niet echt opgelost tijdens de discussie op kamelen.
Het onderwerp was door de praatgrage vrouwelijke leden van de groep toch al snel op ‘mannen’ gebracht. En zittend op een kameel is er geen ontkomen aan. De discussie gaat vooral over ons en met veel moeite en tegengas ook door ons gevoerd, soms. Voor vrouwen is blijkbaar overzicht en helderheid nodig. Hoe duidelijker, hoe beter, ongeacht of het klopt. Ook al zullen we de indeling nooit begrijpen, vinden wij mannen het prima, want vrouwen hebben altijd gelijk en beter enige houvast dan niets. Dus bij deze in volgorde van afschuw, volgens de vrouwen:
Zelfs een meereizend exemplaar van de Viva over foute mannen heeft mij verder geen achtergrondinformatie verschaft over deze indeling, maar ik zal nooit een boot kopen, terughoudend zijn met mijn postzegelverzameling Nederlands Koninkrijk sinds 1976 en ik ben nog even aan het dubben over de beklimming van de Kilimanjaro volgend voorjaar of toch maar niet…
Wat zit hier achter?
Er zijn van die vakanties dat je op een avond ergens op een Marokkaanse hoogvlakte je tent hebt opgezet. Het is vijf uur ’s middags maar donker en het is koud. De ondersteunende ploeg Berbers heeft hier ervaring mee en gaat om een vuurtje staan dansen, want bewegen is niet alleen gezond, het warmt je ook nog eens op en als je er lol in hebt, vergeet je het helemaal om het koud te hebben.
Tijdens dit warmte-ritueel, dat dus niet zo zeer traditioneel maar eerder functioneel blijkt, wordt er gezongen. Een vraag- en antwoordzang. Een voorzinger begint en krijgt antwoord van de rest. Tot zover niets aan de hand.
“En nu jullie…”
Uh, wacht. En daar begint de discussie onder de Nederlanders welk lied er wordt ingezet. Eerlijk. Het is niet voor niets dat hele Aziatische volksstammen ‘Vader Jacob’, ‘Kort Jakje’ of ‘Ik zag twee beren’ vol trots kunnen zingen. De traditie van het zingen houdt bij ons rond de kindertijd op (een akela of hopman daargelaten) en instinctief wordt er toch op oudere leeftijd teruggegrepen op ingesleten gewoontes.
Daar wilden we Marokko toch voor behoeden. Geen ‘Vader Jacob’. Maar wat dan wel?.. kent iemand de tekst van, god hoe heet dat nummer… nnnneeh nnneaah neeeh.
Het probleem bleef onopgelost Lees verder »
Naast panorama’s - aan elkaar gelijmde foto’s die een groot aaneensluitend beeld vormen, kun je door het combineren van foto’s ook de mate van detail en range in kleuren vergroten, zgn. hdri.
Bij deze een testfoto.